Facebook Twitter Spotify iTunes

Words in Ruin CD


Het Belgische Dyscordia bestaat uit muzikanten die meters hebben gemaakt met onder meer Gwyllion en Double Diamond. Met 'Reveries' uit 2010 en 'Twin Symbiosis' uit 2013 had het zestal al twee puike platen op zak. Ze leverden hen de nodige lof en shows op, onder meer voorprogrammaplekken van Primal Fear, ReVamp en Ensiferum. De toekomst ziet er alleen maar gunstiger uit, want met 'Words in Ruin' laat Dyscordia opnieuw groei horen. 'Harlequin's Grief' is bijvoorbeeld een instant klassieker voor liefhebbers van symfonische progmetal met een power- en speed metalsausje. Om je een beeld te geven: Dyscordia is meer DragonForce dan Dream Theater en heeft ook raakvlakken met vikingmetal, neoklassieke metal, Iron Maiden / Ayreon-achtige heroïek en Jorn Lande-achtige zangbombast. 'Bail Me Out' houdt het hoog ingezette niveau op peil, en daarmee heeft dit album al een voorsprong op zijn voorganger, waar slechts één uitschieter op stond (het titelnummer). Ook de rest van 'Words in Ruin' is prima te pruimen, al is het rustige 'Sacred Soil of Souls' een tikkie saai. Knap gezongen wel, maar een beetje eenzijdige melodieën. Over het algemeen wisselen grunts en cleane zang elkaar echter regelmatig af. Daarmee zorgt de band in de overige nummers voor voldoende dynamiek op zanggebied. Het strak getimede samenspel van de drie gitaristen is bovenal snel en steady, maar vaak wel zo synchroon of aanvullend op elkaar gespeeld dat er geen nerveuze shredfesten ontstaan. De Scandinavisch aandoende melodieën zijn wederom verzorgd door co-producer en mixer Jens Bogren (Opeth, Katatonia e.a.) en gemasterd door Tony Lindgren (Enslaved, Paradise Lost e.a.). Kortrijk is inmiddels veel te klein voor deze heren.

(Reviewed by Aardschok)

Sedert een paar weekjes ben ik in het bezit van iets, waar veel mensen reikhalzend naar uitkijken. De release van de nieuwe plaat van Dyscordia is namelijk nog een kwestie van dagen. Met Twin Symbiosis had de band enkele jaren geleden al een ferme standaard gezet. Het was dan ook maar de vraag of de Westvlamingen dit meesterwerk nog zouden kunnen overtreffen. Words in Ruin is intussen een feit en wordt uitgegeven door het eigen Road Mark Productions label en verdeeld door Suburban.

Words in Ruin is dus de titel van het nieuwe Dyscordia-album. De plaat werd opnieuw gemixt door Jens Bogren en gemasterd door Tony Lindgren. Dat het niet makkelijk zou zijn om het eerste werkstuk te overtreffen, wist de groep zelf maar al te goed. Daarom ook dat de mannen ruimschoots te tijd uitgetrokken hebben om aan nieuwe songs te werken en die te laten rijpen tot ze er honderd procent tevreden over waren.

Was het lange wachten nu de moeite waard? En of! Dyscordia verrast mij, vriend en tegenstander. En het gaat hier niet om evenaren van het vorige werk, maar over overklassen. Words in Ruin is op alle vlak zelfs nog beter dan zijn voorganger. Alle gekende kenmerken mogen dan wel gebleven zijn, toch voegt de band er weer een hoop nieuwe dingen aan toe. Zoals ook Twin Symbiosis een groeiplaat was, waar je bij elke luisterbeurt weer nieuwe dingen ontdekte, zo is het ook weer bij de nieuwe plaat. Alleen: deze keer benadert de muziek de perfektie. De sound is nog beter, de nummers zijn nog gevarieerder, de zang van Piet Overstijns is van eenzame klasse, de grunts van Stefan Segers lijken van nog dieper te komen,… Werkelijk alles lijkt te kloppen. Alles is technisch voortreffelijk uitgevoerd en voor alle instrumenten (waaronder de drie gitaren) is er plaats, zonder in onnodig gepiel te verzanden. De heavy stukken klinken nog zwaarder dan voorheen, de progressieve stukken nog progressiever. En opnieuw heeft Dyscordia die machtige melodielijnen weten te vinden die zo typerend zijn. Elk nummer krijgt weer die catchy toets mee waardoor elke song al na enkele draaibeurten vertrouwd klinkt en uitnodigt naar meer.

Na het instrumentale intro Templum Creationis trapt men af met de instant classic Harlequin’s Grief. Zonder twijfel is dit van het beste dat er op Belgische bodem ooit geschreven is. Onbelgisch goed! Een lekker snelle, progressieve song. Heel catchy met een super wisselwerking tussen de beide contrasterende zangers. Veel bands zullen goesting hebben om hun instrumenten in de vaart te dumpen als ze deze song horen. Het navolgende Bail me Out gaat ook weer stevig van start, maar ontpopt zich dan meer als een ‘dreigertje’ met een proggy middenstuk en dito solo’s. En die solo’s, waarde lezers, zijn ook op de ganse plaat van eenzame klasse. Een bewijs dan een ‘3 man axe attack’ geen overkill hoeft te zijn als alles klopt. Dat Dyscordia ook het rustige werk niet schuwt, blijkt dan weer uit een nummer als Sacred Soil of Souls, met ruimte voor akoestische gitaren en ingetogen zang. Maar dat het vooral heavy blijft, getuigt het aansluitende The Masquerade. Met de single Chthonic Star (waarvan er ook een video bestaat) en My Land (een Sonata Arctica-cover) zullen de fans dan wel alweer bekend zijn. En zelfs die cover klinkt stukken beter dan het origineel. Ondanks het technische vakmanschap van de bandleden, blijven vooral de songs zelf centraal staan en worden alle puzzelstukjes netjes op hun plaats gelegd zonder ooit één moment gekunsteld over te komen. Een waar genot om naar te luisteren.

Kortom, Dyscordia heeft met Words in Ruin de beste Belgische plaat ooit afgeleverd. Superlatieven schieten hier tekort. Wat mij betreft kan de band zich hiermee gerust en probleemloos meten met de groten uit de scene en mogen dan ook gerust wat meer deurtjes opengaan. Aan de muziek zal het allicht niet liggen. Het publiek zal probleemloos meegezogen worden in het kielzog van de band en de nu al ruime fanbase zal nog aanzwellen. Een grote doorbraak in het buitenland voorspellen kan je natuurlijk nooit, maar ik wens het de sympathieke Westvlamingen alleszins toe. Is de plaat van het jaar al bekend in februari? Het zou zomaar wel eens goed kunnen!

(Reviewed by Ashladan)

[THE PICK-UP]

Although Dyscordia is a well-established name in the Belgian metal scene I didn’t hear any of their songs up till the moment I received Words In Ruin from Hard Life Promotion. And once again I’m very glad that Mike has sent me this album, because it’s yet another awesome piece of Belgian metal. Enough introductory filler, here we go!

[THE SHREDDING BASICS]

Words in Ruin is Dyscordia’s second full-length release. It’s produced by Road Mark Productions and distributed by Suburban.

After a bombastic opening instrumental, Dyscordia kicks it into high gear for the following tracks, combining epic, Iron Maiden inspired metal with edgier riffs you could expect from a band like Pantera. You’ll find both high-pitched, classic metal vocals and death metal grunts, melodic guitar solos mixed with some good old unsophisticated shredding. It’s all here, and in most songs these styles go hand in hand.

There are a few exceptions, however, as tracks like Words of Fortune and Sacred Soil of Souls are slower and more dramatic in style. The vocals are also less energetic and tend more towards sadness. And finally these two songs feature other instruments like acoustic guitar and piano which the other tracks on the album don’t include.

I believe the description above proves clearly enough that Dyscordia’s Words in Ruin’s eleven tracks offer a ton of variety! I’m fully confident that there will be at least one track on Words In Ruin that will suit your headbanging desires! All right, time to talk about some other elements of the album…

[THE PARK OF THEMES]

Words of Ruin’s combination of high-energy riffs mixed with darker, heavier material is also reflected in the album’s themes. Songs like A Perfect Day and Reveries have pretty optimistic topics. The former, for instance, is about waking up in the morning to start a new, productive day! A simple, yet effective subject for an awesome track.

Other songs like Bail Me Out and Never Will feature grittier themes, dealing with physical and/or mental imprisonment and the casualties of war respectively.

[THE VISION OF DEVASTATION]

Dyscordia have taken the concept of Words in Ruin quite literally since the band’s name and album title are presented in front of a ruined city! There’s also a black winged, blind-folded angel yelling towards the camera! Maybe it’s Lady Justice, who has exchanged her balance and sword for a pair of wings and now regrets the decision. Or maybe she’s just having a bad hair day! Anyway…

[THE SHARPEST SHREDS]

This time, the honor goes to A Perfect Day, the fifth track on Words In Ruin. It’s the fastest track on the album with the entire band putting their entire metal ferocity into the song. The vocals are easy to sing along to, the riffs make me feel like I’m riding a rollercoaster and the drums make me pound my head from sheer intensity!

Another big favorite of mine is the album’s penultimate track, Words of Fortune. Although the song’s story is about the narrator lying on his deathbed and spending his final moments with his loved one, the song isn’t as sad as you might expect. The track may begin with a melancholic classic guitar and end with an equally melancholic piano riff, but in the middle part the song gets more intense and almost optimistic, with the vocalist telling his friend not to be afraid of losing him to the hands of death. He evens growls towards death, showing his full physical and mental preparation to enter the hereafter! A powerful and compelling track and a more than fitting end to the album’s main tracks.

A very honorable mention goes to Harlequin’s Grief. Alongside the short, preceding opening instrumental track Templum Creationis this song does exactly what a perfect introduction tune should do! Offering you an accurate representation of what the band and album have in store for you, getting you all pumped up and begging for more!

[THE SHREDDER’S SCORECARD]

9 blindfolded angels out of 10. Dyscordia’s Words in Ruin feels like entering your favorite rollercoaster. It’s an intense ride, with an occasional slowdown to catch your breath only to instantly go into full-throttle once more! And like every good rollercoaster, you can’t help but jump back in line for another ride. Highly recommended!

[NOW BANG ALONG]

(Reviewed by Belgian Metal Shredder)

Geen woorden, maar daden.

Dyscordia is not your regular metalband, laat dat duidelijk zijn. Deze zeskoppige formatie is niet zomaar één van de dertien uit een West-Vlaams dozijn. Guy, Stefan, Piet, Martijn, Wouter en Wouter hebben op zes jaar tijd een hoofdrol opgeëist binnen het Belgische metalwereldje en daarbuiten. Na de EP Reveries en hun debuut-LP Twin Symbiosis, die beide heel goed ontvangen werden, volgt nu Words in Ruin. De plaat ruïneert daadkrachtig de concurrentie, als die er al is, en laat ons sprakeloos achter.

Op de korte intro, Templum Creationis, kan je meteen een wolkenkrabber van honderd verdiepingen bouwen. De zintuigen worden met een ongedwongen gitaarspel geprikkeld en op scherp gezet. De prelude gaat naadloos over in Harlequin’s Grief, een eerste afgemeten loeier van formaat die ook live zeker op heel wat bijval zal kunnen rekenen. Bij ons bleef deze statige song al na één luisterbeurt hangen in ons achterhoofd als een rondhuppelend harlekijntje. Er staat geen maat op en dat is fijn om horen. Bail Me Out gaat iets driester tekeer en werkt zeer bevrijdend op onze gemoedstoestand. Lange tot in de puntjes uitgewerkte riffs worden prominent op de voorgrond geplaatst. De zeer uiteenlopende gezangen van frontman Piet Overstijns en gitarist Stefan Segers worden gedwee afgewisseld en kruiden de mélange van verscheidene metalgenres gepast af. Reveries en A Perfect Day gaan met de nodige dynamiek en gedrevenheid door op het zelfde elan. Dit is niet zomaar je dagelijkse portie metal na het middageten, deze heerschappen zijn veel meer dan dat. Dyscordia is een band met inhoud die weet waarvoor het staat en waar het naartoe wil. Bij Sacred Soil of Souls worden de lichten gedimd en de kandelaars met kaarsen aangestoken. Deze ingetogen streep folkmetal past perfect in dit plaatje en laat de vlammetjes sierlijk meekronkelen. Wow met de w van wereldklasse werd al menig malen geponeerd. The Masquerade toont met een dolle dubbele basdrum onmiddellijk zijn ware gelaat. De ritmewissels zijn niet meer bij te houden en we worden ondergedompeld in een kuip vol Rhapsody-zeep en Dream Theater-schuim. Twee bands die met de ogen dicht zouden tekenen om Dyscordia als voorprogramma te mogen hebben. Daarnaast willen we nog een dikke pluim in de lange haren van lead-gitarist Guy Commeene vlechten voor het puike artwork.

Wow!

(Reviewed by Dump Magazine)

CD van de maand!

Hier is hij dan eindelijk de opvolger voor het zeer goed onthaalde debuut "Twin Symbiosis" (hun uitverkochte Ep "Reveries" niet meegerekend). Na de release van "Twin Symbiosis" ging het heel hard voor deze West Vlaamse band, een ganse resem concerten, een passage op Graspop en de groei van een heuse 'Dyscordia Army' fanbasis, die zelfs bussen inlegde om hun favoriete band zowat overal te kunnen volgen. Maar na het vele touren was het uiteraard ook tijd voor een nieuw album. De verwachtingen waren bij velen hoog gespannen, ging Dyscordia zichzelf kunnen evenaren of beter nog overtreffen!? Nou, daar kunnen we al snel zeer positief over zijn! Na enkele luisterbeurten kunnen we al vlug stellen dat de band veel gegroeid is en dat is zeer goed te horen op "Words In Ruin". Het warme geluid en de powerfulle sound die domineert verraad al snel dat de lat hoog ligt, zeer hoog, de band heeft het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt! Ook is de interactie tussen de melodieuze stem van Piet en de grunts van Stefan subliem. Wat mij betreft zelfs nog beter uitgewerkt dan op de voorganger! Het is alsof de band zichzelf onder de loep heeft genomen en aan bepaalde punten heeft gewerkt en hier en daar heeft bijgeschaafd en met verve! Het resultaat is echt verbluffend, het album klinkt als een klok en de muzikanten geven het beste van zichzelf. Gun het album wat tijd om te groeien wat het is toch ietsjes anders dan het debuut, maar al snel ga je overstag, zeker met killersongs als "Harlequin's Grief", mijn absolute favoriet "Bail Me Out", het adembenemende "Reveries" of het prachtige "Chthonic Star" waar er al eerder een video clip voor geschoten was. "Words In Ruin" telt ook nog een heuse bonustrack, namelijk de Sonata Arctica cover "My Land", welke Dyscordia opgenomen heeft voor een heuse Sonata Arctica tribune cd. Zeer schitterende versie en aangezien Piet een veel betere zanger is dan Tony Kakko (sorry maar totaal geen fan van de man zijn stemgeluid) verkiest dit mijn voorkeur op het origineel, Dyscordia heeft dit nummer trouwens zeer eigen gemaakt, inclusief grunts en al... Een ware schande dat "Words In Ruin" via een eigen label moet verschijnen! Het is nogmaals bewezen, de meeste platenfirma's modderen maar wat aan en durven niet van gevestigde waarden afwijken!Maar zolang er nog bands zijn die er volop in geloven en vanuit het hart blijven spelen zoals Dyscordia, is er hoop! Mocht je dit kleinood nergens vinden (wat ons zou verbazen), je kunt "Words In Ruins" bij de band op een concert kopen of via hun website http://www.dyscordia.com/.

(Reviewed by Hell Spawn)

De Belgische progressieve melodische metalband Dyscordia bestaat uit ervaren muzikanten die hun sporen reeds verdienden in bands als Gwyllion, Double Diamond, Artrach, Anesthesy, Impedigon & Rhymes of Destruction. Na het uitkomen van hun eerste EP ‘Reveries’ mocht de band het podium delen met o.a. Primal Fear, ReVamp, Ensiferum, Alestorm & At Vance. Een volledig Debuutalbum ‘Twin Symbiosis’ kon dan ook niet uitblijven en kwam uit in maart 2013. Dit werd gemixt en geproduced door Jens Bogren (Opeth, Paradise Lost, Katatonia,...) en gemastered door Tony Lindgren in de Fascination Street Studios in Örebro, Sweden. Nog in dezelfde maand wint Dyscordia het Metal Battle Alliance en dit levert hen een podiumplek op bij PPF Fest & Dokk’em Open Air. De recensies van dit debuut waren niets dan lovend waardoor de band nog meer en groter podia’s kan betreden waaronder ook Graspop Metal Meeting. Nadat in de herfst van 2014 al veel nieuw materiaal bij elkaar geschreven was werd Dyscordia gevraagd om ‘My Land’ van Sonata Arctica te coveren voor een tribuut album dat uitkwam bij Ouergh Records. De band twijfelt geen moment en maakt van de gelegenheid gebruik om ook het nieuwe ‘Chthonic Star’ op te nemen hetwelk meteen ook uitgebracht wordt als video clip. Begin 2015 wordt gestart met de rest van de opnames van opvolger ‘Words In Ruin’ die naast tien eigen nummers ook de Sonata Artica cover ‘My Land’ als bonus track op de tracklist heeft staan. Alle nummers worden na de opnames geperfectioneerd naar de gekende Dyscordia normen om nadien voor mix en mastering door de handen te gaan van respectievelijk Jens Bogren & Tony Lindgren die deze taak weer op zich mogen nemen. Na onderhandelingen met vele labels wordt besloten om dit album uit te brengen bij Road Mark Productions.

Dit album opent met de instrumentale intro ‘Templum Creationis’ die meteen de kwaliteit van de band in de verf zet en toont hoe Dyscordia het melodische en de kracht van metal weet te combineren. Hierna volgt het progressieve ‘Harlequin grief’ dat met zijn 5/8e & 7/8e ritme zeer krachtig van start gaat met krachtig vocaal werk maar genoeg ruimte overlaat voor een catchy hook. De akoestische intro van ‘Bail Me Out’ is slechts een misleiding want het nummer slaat al snel om in alle kracht en ook vocaal komen er grunts aan te pas. Beukende gitaarlijnen gaan zij aan zij met Symfonische klanken. Dit is één van de nummers die mixing engineer Jens Bogren tot zijn favorieten rekent. ‘Reveries’ is niet meteen een nieuw nummer dat de fans wel zullen kennen. Het was ooit de titeltrack van hun demo in 2010. Het was het eerste nummer dat Dyscordia ooit schreef en hun liefde voor dit nummer was zo groot dat ze het opnieuw opnamen om het door Bogren te laten mixen.Ook hier hebben de grunts een belangrijke plaats. ‘A Perfect Day’ is ongetwijfeld het snelste nummer dat Dyscordia tot nu toe schreef. Ze gaan hier in volle snelheid in alle vastberadenheid maar desondanks wordt er toch op melodsiche manier gesoleerd en kan ik ook hier pakkende zanglijnen opmerken. Met ‘Never Will’ is het tijd voor een melancholisch maar krachtig nummer dat in contrast staat met vorig nummer, zowel op muzikaal als tekstueel niveau. Tekstueel is het gebaseerd op de vele militaire begraafplaatsen in Ieper. Om het nog over een andere boeg te gooien voegt Dyscordia een volledig akoestisch nummer toe aan de tracklist met ‘Sacred Soil of Souls’. Geheel in het gevoel van ‘Never Will’ vertolkt de band hier weerom een oorlogsthema van slachtoffers. De combinatie van de akoestische partijen doet eerst misschien vreemd aan maar zorgt voor een eigen dreigende sfeer die perfect past bij de ietwat spookachtige zanglijn. ‘The Masquerade’ opent met een akoestisch stukje dat vooral ondersteunt wordt door een kalme drumriff en zo de overgang vormt tot de krachtige riff van dit nummer. Ook hier zijn de grunts weer meermaals van de partij maar ook het middenstuk van dit nummer kent een verrassende vocale wending van Piet Overstijns waarop knap soleerwerk volgt. Zoals reeds eerder vermeld staat ook ‘Chthonic Star’ – het eerste Dyscordia nummer ooit - op dit album. Het was op vraag van studenten van de afdeling digitale vormgeving van Howest in Kortrijk (B) dat dit nummer gebruikt werd om te dienen voor een videoclip die uitkwam begin 2015 en een eindproject was van deze studenten. Deze clip kan men nog steeds bekijken op Youtube. ‘Words Of Fortune’ is de langste track van dit album en kent heel wat progressieve elementen. Het begint rustig en bitterzoet en barst dan op melodische manier los om weerom als power ballad verder te gaan. Het kent mooie rustige passages en met mooie pianomelodieën maar eens de power naar boven komt barst het als een bombast compleet los compleet voorzien van agressieve grunts. Een perfecte afsluiter voor dit album en meteen ook mijn favoriet op deze plaat. Rest er enkel nog de bous track ‘My Land’ (Sonata Arctica cover) die met alle eer aan een grootse power metal band met respect en een eigen touch gebracht wordt. Dyscordia kreeg van het Sonata Arctica management dan ook de toestemming om deze versie op hun album te zetten als bonus track.

Dyscordia mag met recht en rede fier zijn op deze parel van een progressieve schijf die een feilloze produktie kent.

(Reviewed by Keys and Chords)

Dyscordia is een progressieve melodieuze metalband uit België. De band bestaat uit metal veteranen die hun sporen verdiend hebben bij groepen zoals Gwyllion, Double Diamond, Artrach, Anesthesy, Impedigon en Rhymes of Destruction.

Hun eerste EP kwam uit in de herfst van 2010 en de groep bouwde een sterke live reputatie op en tekende een deal met Road Mark Productions. Hun eerste langspeler kwam er drie jaar later met “Twin Symbiosis”. Dit album werd lovend onthaald door de metalgemeenschap en de pers. Zo stonden ze ook op Graspop Metal Meeting. In 2015 begonnen ze te werken aan de opvolger en met veel trots laten ze ons nu horen wat het resultaat geworden is op “Words In Ruin”.

De intro ‘Templum Creationis’ bestookt je met hoogstaand gitaarwerk dat super melodieus klinkt. ‘Harlequin’s Grief’ maakt meteen duidelijk welk geluid je met drie gitaristen kan bekomen. De strakke riffs strelen mijn binnenoor. Een ander pluspunt van de band is zonder enige twijfel het bezitten van twee totaal verschillende stemmen. Zanger Piet beschikt over een eerder warm en duidelijk geluid en de growls van Stefan vormen een mooi duister contrast en zorgen voor diepgang en dragen hun steentje bij tot de nummers.

‘Bail Me Out’ is een heavy track met eerder een gemeen geluid en veel gegrunt! De krachtige drum van Wouter komt hier goed tot zijn recht en de vele aansluitende solo’s van de snarenplukkers zorgen voor een melodieuze toets in dit donker getinte nummer! Het akoestisch einde met diepe bas is een aangename verrassing. ‘Reveries’ is het eerste nummer dat de band opnam en was ook het titelnummer van hun EP. Deze publiekslieveling werd opnieuw opgenomen en verdiende een plaatsje op dit album. Ik bespeur wat middeleeuwse ritmes en melodieën in deze snelle afwisselende track.

Snelheidsrecords sneuvelen tijdens ‘A Perfect Day’. Bliksemsnelle riffs komen op je af hier en toch slagen de kerels er in om dit super melodieus te laten klinken. Piet is werkelijk de perfecte zanger bij al dit progressief geweld! Luister naar zijn zoete stem in de break!

Het volgende wat we te verorberen krijgen is het immens heavy ‘Never Will’. Deze brok agressieve prog metal gaat er in als een zoet broodje en de wisselwerking tussen de zang van Piet en het gegrunt van Stefan werkt symbiotisch. Tekstueel haalde men inspiratie uit de uitgestrekte militaire begraafplaatsen van Ieper.

Met ‘Sacred Soil Of Souls’ doet men een volledige ommezwaai. Dit akoestisch nummer is het moment van Piet. De man laat hier horen tot wat hij allemaal in staat is!

‘Masquerade’ is opnieuw een contrastrijk pareltje! Een zacht drumgeroffel en een rustig riffje brengen het nummer op gang. Maar als de hoofdriff invalt ontstaat een compleet ander nummer waar enkele snelle stukken zijn ingebouwd. De band heeft met dit album duidelijk zijn eigen sound gevonden en nog meer geperfectioneerd. Het geluid van dit album klinkt ook warm en vol! Jens Bogren (Opeth, Paradise Lost,…) was grotendeels verantwoordelijk voor dit geweldige geluid.

‘Chthonic Star’ was het eerste nummer dat klaar was en dit werd al meerdere malen live gebracht. Dit uptempo nummer kent de gekende format en het is wederom smullen van het gitaarwerk.

Het lange ‘Words Of Fortune’ is een waar pareltje. Hier wordt geopteerd om het wat rustiger aan te pakken en ook in deze stijl blinkt de band uit. Ik word zowaar bedwelmd door wondermooie zangmelodieën. Pas na vier minuten horen we Stefan voor het eerst! Naar het einde toe ontploft het nummer om tijdens de laatste minuut de rust te laten terugkeren! Wat een mooie manier om een album te sluiten!

Als bonus krijgen we nog een cover van Sonata Arctica’s ‘My Land’. In 2014 werd aan de band gevraagd of ze een cover van de heren wouden opnemen voor een tribute album. Ze maakten er een versie van die overgoten werd met een Dyscordiaans sausje en dit toont nogmaals hun capaciteiten.

Conclusie:
Ik zag de band vorig jaar aan het werk en was toen danig onder de indruk van wat ik hoorde en zag. Maar wat dit gezelschap op hun nieuwe album laat horen overstijgt mijn stoutste verwachtingen. Dit is progressieve metal van de bovenste plank. Door het gebruik van de gruntstem onderscheiden ze zich van het gros van bands en vallen ze in de kijker. Met drie gitaristen aan boord kan je op plaat (maar ook live) een bijzonder geluid neerzetten. Maar de overtreffende trap bekomen ze door de vocale prestatie van Piet Overstijns. Wat de man op dit album laat horen, zal menige luisteraar met verstomming doen staan!

Tenslotte nog een aparte vermelding voor het werkelijk verbluffende artwork dat afkomstig is van hoofdsnarenplukker Guy Commeene.

Dit is duidelijk een ‘buy or die’ album voor elke Belgische metalliefhebber en de heren verdienen het om door te breken. Er staan al wat buitenlandse shows geboekt, waaronder Summer Breeze Open Air 2016. Dus...

Ik hoop op hun cd-release show aanwezig te zijn op 8 april in De Kreun te Kortrijk (hun thuishaven).

(Reviewed by Livereviewer)

Words in Ruin, the third disc of Dyscordia is on my desk now. For those who have never heard of the band before, the Belgian power-prog metalheads fall more into the northern Europe side of things in terms of sound and composition, Sonata Arctica being the reference name here. Seeing the cover of My Land from Sonata Arctica tells it as well.

Before the appraisal, the issues of the album: Now, like many other bands out there, Dyscordia has one problem from my perspective and it is this: growls. Growling is all good and great but as I have said many times in my reviews; it is not a melodic expression in the sense of clean singing and therefore, having something distinct and unique is much harder to achieve. If it is not great, why persist on using it? The clean vocals through the album are great. They are soothing, aggressive at places and filled with pleasing melodies. The issue with the growls, however, shows itself immediately with the track Bail Me Out. The chorus and the verses are great, reminding me some of the vocal melodies of Tad Morose at places but then the growls kick in and they pull everything down and turn things into a rather bland expression. Growling, pretty much with everything else, is already an overused style by power-progressive bands in search of creating something new, something fresh. There were bands like Skyfire back in the day with similar musical approach and full extreme vocals. Those were fresh at the time but I am talking about the early 2000’s. Of course, there are exceptions to this such as the performance of growling that shines when compared on the track A Perfect Day. Safe to say then that, sometimes it works, sometimes it doesn’t. The clean vocals fit much better in their music in my humble opinion.

The overall sound of the album is solid good and the production quality is pleasing to the ears. No surprise there after seeing the name of Jens Bogren and Tony Lindgren from Fascination Street Studios, arguably the rising star of metal productions. In the last two years, almost all the albums I liked had their touch in either the mix or the mastering of those works. Amorphis, Symphony X, Orphaned Land, Myrath… you name it. Jens Bogren was on my radar way before those releases anyway. Check his discography ;).

If you are looking for quality progressive-power metal filled both with classic hooks alongside original ideas mashed up in quality, Dyscordia’s new disc, Words in Ruin is a nice treat. If it wasn’t for the growl performance, it would easily be one of the year’s best power metal releases and still could be considered as such except for that small “glitch”.

You will hear Pain of Salvation, Sonata Arctica, Masterplan, Helloween, Rhapsody and Opeth even. A masterfully crafted blend. I am positively surprised. Harlequin’s Grief and Words of Fortune are the tracks to check to weigh the general feeling of the album.

(Reviewed by Metal Nation Radio)

These six come from the western part of Belgium launched in 2013 their debut album “Twin Symbiosis” loaded with a lethal dose of high class songs. When a band is able to offer a first album, filled with this kind of talented compositions, you can speak of a very successful move. Everyone spoke with praise about TS, both the press and the fans of melodic styled Progressive Death/Power Metal genre were very excited about this masterpiece. No hall or venue in Belgium was spared the occurrence of fabulous Dyscordia, they also participated in major festivals such as PPM, Graspop, Dokk'em Open Air. Sharing the stage so far with BIG names like Testament, Vicious Rumors, Stratovarius, Vandenplas, Heathen, Six feet Under, Behemoth, Marduk, At Vance, Alestorm and many more), be sure Dyscordia never had to go to the wall and they never will with the eye on the future. Being present at some of their shows a couple of times, each time I return home with a very satisfied feeling. A very strong, to the bone talented Metal outfit with a bright future lies ahead, that is what Dyscordia was all about to me before plans were made to start the recordings of their sophomore effort “Words In Ruin”. The release date is set for the 5th. of March 2016 and I can already tell you all they are still in the running to become one of the most promising Metal acts in Belgium and far abroad.

Most of the new songs were already written in the fall of 2014, also Dyscordia was asked to participate on a Sonata Arctica cover album as they band covered 'My Land' to give the fans some kind of a foretaste of what the new album would bring. The video clip for 'Chthonic Star' came to life with the help of expert Jens Bogren we all know from his top notch works with great like Soilwork, Symphony X, Kreator, Opeth, Katatonia among others. At The Fascinating Studios in Sweden, Jens delivered (as usual) a wonderful job and Dyscordia asked him to take care of the rest of the album tracks as well. Jens agreed right on and took his job for real. As a meaning of speaking, everything he touches changes into gold and that will be no different with regards to Dyscordia's new album “Words In Ruin”. The sound on the band's former album “Twin Symbiosis” (also produced by Jens Bogren) was so damn brilliant, I am tempted to say that the new album sounds even better. Finally Toni Lindgren (At The Gates, Arch Enemy, James Labrie, Kreator,...) mastered all of the songs and Dyscordia's new album “Words In Ruin” was ready to be manufactured/distributed. West Flanders Belgium based Road Mark Productions was once again elected to release the album which will see daylight, as mentioned before, at the 5th of March 2016 !

To start their new album, the band has opted for an instrumental track called 'Templum Creationis', a calling card is hereby granted and the right tone is immediately deployed. Being a fan of outstanding guitar chops myself for decades, the band's three axemen knows how to touch me right away. In fact, each one in the Dyscordia ranks are so damn well skilled, total satisfaction is on my side ! Next song 'Harlequin's Grief' can be regarded as first full song and believe me on my word, it's a very sophisticated-skill loaded one. Listening to it, they fully realize the term 'Progressive Metal' with bravura. A mighty strong composition starring six musicians in utmost concentration while performing their duties. The combination of Piet Overstijn's strong/clean vocal lines and Stefan Segers' death grunts add value to the overall package... it contagiously works out as it should be. This second, full technical and melodic track scores high marks on all fronts !

Dyscordia takes me by complete surprise with the song entitled 'Bail Me Out' and it's very heavy character. Amplifiers roaring and thundering while the guitars deliver heavy chord riffs I've never heard before from this band, watch out for the great acoustic part at the end of the song, unexpected but perfectly done for sure. The band take themselves to a new level with this one and successfully managed to claim my full attention. Harder than steel and technical to the bone, another slab in my own face really ! 'Reveries' is the first song that the band ever wrote, actually the title track of their debut EP that saw daylight back in 2010 through Road Mark productions. Both band and the ever growing fanbase still like the song a lot, Dyscordia opted for a renewed version by the hands of Mr. Jens Bogren. The musical character remained untouched but everything has to do with the magical actions Jens put in as producer with regard to this 2016 version. The end result speaks for itself – what a great composition.

The time has come to present the fastest track of the entire album called 'A Perfect Day' which can be considered as one of my personal faves. The outstanding technical skills play a big role once again as the guys stand their own ground one by one /side by side like true brothers in arms. Damn what a great/fast riffage this song has to offer... the constantly changing tempi, the great vocals of Piet Overstijn, the killer bass by Wouter Nottebaert and Wouter Debonnet's drum lines and the world class riffs/leads delivered by three guitarists speak to my imagination. With al do respect for all the precious guitar works delivered by Stefan Segers (also death grunt vocals) and Martijn Debonnet, my preference still go out to Guy Commeene's and its finger-fast/technical and complete melodic way of pulling strings... one of best guitar players we ever had in Belgium !

Dyscordia are also able to bring a lot of variety , each song has its own character which is extremely enjoyable for the listener. 'Never Will' (inspired by the endless military cemeteries in the Ypres Salient) sound totally different than its predecessor. It's a very hard one with nice rhythm changes featuring a strong togetherness of both grunts and standard vocals, I hear some kind of a melancholic undertone as well. Without beating around the bush, just another highlight ! So far, Dyscordia has completely surprised/pleased me with plenty of unexpected moments and there is more underway. 'Sacred Soil Of Souls' is next and brings a new chapter in the history of the band. I never heard them playing an acoustic composition before and believe me on my word, it sounds fantastic. Maybe too quiet for some, in my opinion a beauty with a large dose of poignant moments. A bold but very successful performance !

'The Masquerade' belongs to one of my favorite songs due to its variable nature. A nice piece of elegant drumming and melodic, fairly subdued guitar playing to start this great composition, what follows is the original property of the Dyscordia that got me, yet again, pleasantly by surprise once again! The interplay between the normal vocals and death grunts still provide the extra dimension and with an eye on the musical accompaniment, all of the band members earn a very high rating of myself. This conclusion repeats itself with regard to the remaining songs on “Words Of Ruin”. The mighty 'Chthonic Star' was the first track recorded for the album, you should check out the superb video for this song at: https://www.youtube.com/watch?v=LKYYCi7iyFU It's the end result of some students at the Digital Design & Arts department of Howest (Courtrai-Belgium). They asked the band to use the music for their graduation project, Dyscordia kindly agreed to this proposal. Watch for the making of at: https://www.youtube.com/watch?v=9FSRsmFGzlw. The band closes (excluding one bonus song 'My Land') the album with great skill, 'Words Of Fortune' sacrifices both tender and melancholic as bombastic and aggressive moments, a very gripping and touching performance full of melodic/technical dexterity by each one of the musicians.

Meanwhile, “A Tribute To Sonata Arctica” has been released by Ouergh Records, check the entire song list and purchase options at: https://ouerghrecords.bandcamp.com/album/a-tribute-to-sonata-arctica All of the tracks are done real good but with all do respect for all the participating bands, my preference goes out to Dyscordia playing 'My Land' in a VERY professional manner.

The discussion for Dyscordia's new album “Words In Ruin” is filled with lots of praise, a sincere review for a very promising, Belgian made Metal act, starring nothing but excellent musicians which face a brilliant musical future IMO. The sound quality running across 57 minutes is real good and the fabulous cover artwork, made by lead guitarist, shredding artist Guy Commeene, add extra value/motivation to buy the album for sure. Well, order your own copy by visiting their Official Homepage at: http://www.dyscordia.com/, more specifically via the SHOP section. Dyscordia's “Words In Ruin” seems definitely recommended for all those into hard hitting, melodic and technical minded Progressive/Power Metal music ! My number one favorite Belgian Metal act at the moment, period !

(Reviewed by Metal to Infinity)

Eén van de best bewaarde geheimen van België begint zich te ontvouwen. Langzamerhand beginnen steeds meer mensen de muziek van Dyscordia te ontdekken en waarderen. De ervaren zuiderburen, die hun sporen al in andere bands hadden verdiend, vonden elkaar in 2009 en ondanks strubbelingen zijn ze bij elkaar gebleven om te doen waar ze goed in zijn; vakkundig verzorgde progressieve power metal maken.

Dat bewezen de muzikanten al met het debuut Twin Symbiosis (2013) en dat doen ze nog beter met Words In Ruin, al kost het de nodige luisterbeurten om het vele fraais te ontdekken. Wat dat betreft gaf de voorganger sneller zijn sterke kanten en verbeterpunten prijs. The Empty Room, From Sight To Black, Ache Of Hearts en het titelnummer van het debuut pakken de luisteraar direct. Het melodieuze Harlequin’s Grief doet dat ook, maar veel andere tracks hebben meer tijd nodig om te blijven hangen.

Geduld blijkt een schone zaak, want ook het zware Bail Me Out richt zich al snel op als een van de hoogtepunten. Hierin is niet alleen de balans tussen de cleane zang van Piet Overstijns en grunter Stefan Segers perfect, maar laat ook de ritmesectie een verpletterende indruk achter. Wat een vette baslijn en krachtig en gevarieerd drumwerk! En dan hebben we het nog niet eens gehad over het drietal gitaristen. De riffs, melodieuze (twin)leads en solo’s zijn indrukwekkend. De laatste halve minuut is het samenspel tussen bas en gitaren om stil van te worden.

Zo staan er veel overweldigende momenten op deze release. Van het razende en uiterst knappe drumwerk in A Perfect Day en de zeer strakke bridge in het toegankelijke Reveries (het eerste nummer dat de Belgen ooit schreven), tot het harmonieuze samenspel van de gitaristen in diverse tracks. De nummers barsten van de prima ideeën en zeer vaardig vakwerk. De muur van geluid en hoge tempo’s zorgt er wel voor dat je als luisteraar naar een moment van rust verlangt. Dat komt wat aan de late kant met Sacred Soil Of Souls, met snel gespeelde cleane akkoorden en een mooie zanglijn. Daarna komt er meer classic rock in de metal met The Masquerade.

Words In Ruin is een zeer volwassen progressieve powermetalplaat met aangename tracks die elkaar qua amusementswaarde nauwelijks ontlopen. Het album mist op het eerste gehoor hoogtepunten zoals Twin Symbiosis die wel direct had, maar is in zijn geheel sterker, consistenter, zowel vocaal als muzikaal meer in balans en ontdaan van tegenvallende momenten (ook de intro is deze keer bijzonder fraai). Deze tweede full-length staat boordevol kwalitatief vakmanschap. Een cd waar Dyscordia trots op mag zijn. De fysieke versie bevat trouwens de geslaagde, reeds eerder uitgebrachte Sonata Arctica-cover My Land.

(Reviewed by Metalfan.nl)

Dyscordia est un groupe belge de métal mélodique prog composé de Piet Overstijns (voix), Stefan Segers (voix, guitare), Martijn Debonnet (guitare), Guy Commeene (lead guitare), Wouter Nottebaert (basse) et Wouter Debonnet (batterie). Ces noms devraient vous dire quelque chose si vous avez suivi des groupes comme Gwyllion, Double Diamond, Artrach, Anesthesy, Impedigon et Rhymes of Destruction.

Après avoir sorti un premier EP «Reverie» en 2010, Dyscordia a la chance de pouvoir accompagner sur scène des groupes comme Primal Fear, ReVamp, Ensiferum, Alestorm et At Vance. «Twin Symbiosis», le premier album des Courtraisiens, sort en mars 2013. Ce premier opus est très bien accueilli par la critique et le public et Dyscordia voit ainsi s’ouvrir beaucoup de portes, dont celles du Graspop.

Alors que le groupe est en train d’écrire son nouvel album à à l’automne 2014, il est invité à enregistrer le «My Land» de Sonata Arctica pour un tribute album chez Ouergh Records. Le groupe profite de l’occasion pour enregistrer là-bas «Chthonic Star» qui est un des titres qui figureront sur le nouvel album.

Après avoir terminé l’enregistrement de tous les nouveaux titres, le mixage et la postproduction ont à nouveau été confiés aux mains expertes de Jens Bogren (Opeth, Paradise Lost, Katatonia…) qui avait déjà accompli un travail prodigieux sur le premier album.

Et voilà enfin le moment tant attendu de la sortie de ce prometteur «Worlds In Ruins». L’album commence par un instrumental court (1:00) mais clairement heavy, intitulé «Templum Creationis».

Le premier titre à part entière de l’album est «Harlequin’s Grief», un morceau très métal prog, au rythme soutenu par les riffs de guitare et la batterie à double pédale. Quelques touches de grunt pour apporter un relief supplémentaire aux parties vocales claires. Très belle entrée en matière…

Avec «Bail Me Out», on entre dans le costaud, voire le très costaud, même pour Dyscordia. La structure du morceau est plus complexe et laisse la part belle aux grunts. Guitares et batterie donnent un rythme écrasant du début à la fin.

«Reveries» est le titre du tout premier morceau écrit par Dyscordia. La groupe ne cache pas son attachement particulier à ce morceau et a voulu le faire passer entre les mains expertes de son producteur afin qu’il puisse figurer sur le second opus. C’est chose faite! En voici donc la version 2015 réenregistrée. Des riffs de guitare punchy qui semblent se bagarrer avec la batterie en guise d’introduction. Une mélodie sur un rythme soutenu et un refrain avec grunts. Le tout symbolise parfaitement le style épique, puissant et mélodique de Dyscordia.

«A Perfect Day» est un morceau très rapide. Le plus rapide que Dyscrodia ait écrit à ce jour. Idéal pour mettre en évidence la virtuosité des musiciens tout en profitant de jolie lignes de chant (clair et grunts).

«Never Will» ouvre sur une intro rapide (guitare/batterie) qui préparent le terrain à des grunts acérés auxquels succèdent une jolie mélodie en chant clair, teintée d’une certaine mélancolie même si on est loin d’une ballade plus propice à exprimer ce genre de sentiment.

Pour la première fois de sa discographie, Dyscordia propose avec «Sacred Soil of Souls» un morceau entièrement acoustique à la guitare sèche. Le tempo est plutôt rapide, comme souvent chez Dyscordia. Les arrangements vocaux sont superbes et illustrent la maitrise musicale du groupe dans tous les registres.

«The Masquerade»Une intro légère pour amener un nouveau morceau heavy comme le groupe en a le secret. Et on est reparti dans la frénésie dyscordienne avant de s’en rendre compte. Ici encore, la construction du morceau est particulièrement subtile.
«Chthonic Star» est le premier morceau enregistré pour le nouvel album. L’intro douce à a guitare cède bien vite la place à des rythmes plus soutenus à la guitare électrique et à la batterie. Le morceau est appelé à devenir un grand standard du groupe car c’est un concentré d’énergie et de savoir-faire.

«Words Of Fortune» ouvre sur une intro calme à la guitare, soutenue par des percussions discrètes. Cette composition douce-amère est le dernier morceau de l’album qui se termine ainsi avec un titre à la hauteur des prétentions de l’album. Une magnifique réussite, un chef d’œuvre de force contenue, de puissance et de musicalité.

«My Land (bonus track)» est un morceau supplémentaire offert aux fans. Le groupe illustre ici sa capacité à se fondre dans le répertoire d’autres groupes. Cette reprise de Sonata Arctica est très respectueuse de l’original, mais porte incontestablement la griffe du combo courtraisien.

En résumé, un album débordant d’énergie qui confirme tout le bien que l’on pouvait déjà penser de Dyscordia après la sortie de son premier opus. Pour ma part, «Worlds In Ruins» marque clairement une avancée dans la carrière du groupe. La musique est puissante, limpide, énergique sans être agressive, et toujours très mélodique. À écouter de toute urgence!

(Reviewed by Music in Belgium)

Met ‘Words In Ruin’ brengt Dyscordia, de progmetal band uit de omgeving van Kortrijk, zijn tweede werk uit. Hun schare trouwe fans, die maar blijft groeien, kijkt hier al enige tijd reikhalzend naar uit en de verwachtingen zijn hoog gespannen. Welnu, de fans zullen niet ontgoocheld zijn: ‘Words In Ruin’ is een prima cd, waarmee de band weeral een stap vooruit zet in hun carrière. Dat de band ambitieus is en zin heeft voor perfectie en professionalisme blijkt uit het feit dat ‘Words In Ruin’ geproduced werd in Zweden door niemand minder dan de gerenommeerde Jens Bogren, die al samenwerkte met illustere bands als Opeth, Katatonia, Symphony X, Paradise Lost e.a. Als dat geen visitekaartje is wat kan tellen. En de hand van deze meester is zeker te horen: prima sound, perfecte mix, topkwaliteit: zowel de zang als de instrumenten komen goed tot hun recht en zijn prima in balans. Met deze cd is Dyscordia echt een volwassen, zeer degelijke band geworden in het genre van de progmetal. Hopelijk en mogelijks zorgt dit voor de definitieve doorbraak in binnen – en buitenland. Zoals elke goede progmetal plaat dient deze wel meerdere malen beluisterd te worden om helemaal tot zijn recht te komen, maar dit is meestal wel het kenmerk van echt goede albums. Dyscordia is zoals steeds een perfecte mix van stevige riffs up tempo, genre Symphony X, en dan weer pure, melodieuze prog elementen, zoals perfect te horen is op ‘Sacred Soils Of Souls’, ‘The Masquerade’, ‘Chtonic Star’ en ‘Words Of Fortune’, voor mij het beste nummer van dit album . En dan de afwisseling van cleane zang van een prima zanger, afgewisseld met stevige grunts van een co – zanger, zijn geweldig goed en doen mij vaak aan Opeth denken, niet toevallig één van mijn lievelingsbands. Deze prima cd in combinatie met de geweldig goede live reputatie van deze West-Vlaamse jongens doet mij al uitkijken naar hun concert in de Kreun op acht april. Allen daarheen zou ik zeggen. Voor wie Dyscordia nog niet kent: fans van Opeth, Dream Theater, Symphony X e.a. progmetal bands mogen, neen , MOETEN ‘Words In Ruins’ zeker aanschaffen! Zonder pardon!!

(Reviewed by Musika)

The members of Dyscordia played in bands like Gwyllion and Artrach. And yes, Gwyllion is still a big name in the circles of the older metalheads, but Dyscordia works purposefully and professionally to become a big name itself. No success without hard work, right? Dyscordia's releases are great and the band gives a lot of attention to the fans, and of course Dyscordia has a good live reputation. Those who saw them on stage, know that they can expect quality. The latest album is released by their own label Mark Road Productions.

And what about the music? Musically, Dyscodia can be situated between progressive and classic heavy metal. The music and the lyrics sometimes are mythical and epic.

The first thing we hear is a short instrumental (Templum Creationis) in which a guitar line claims the lead. In Harlequin's Grief the band shows its trump cards: nice harmonies and guitar licks, a solid rhythm section, the alternating between the grunts of Stefan Segers and the clean vocals of Peter Overstijns.

Bail Me Out is even better. Beautiful vocals, a great structure and an interplay between guitars and rhythm section with an outro that is reminiscent of Iron Maiden. Top! During Words of Fortune, I sometimes think of Iron Maiden and Iced Earth again because of the structure of the song. Very beautiful vocals. An epic and melancholic song.

Chthonic Star is a familiar song during their live performances. A strong track and an excellent choice for a single. Sacred Soil of Souls is a short, warm ballad. Reveries contains magnificent drumming and guitar work. Never Will has melodic and catchy moments. An album with no weak moments.

After eleven tracks, I can only say that this album is a stunner. Those who have difficulties with Iron Maiden because of the vocals by Bruce Dickinson, should try Dyscordia. Also live.

(Reviewed by Peek-a-boo)

Even voorstellen: Dyscordia is een in 2010 opgerichte Belgische groep, die een smakelijke vorm van progressieve (power) metal maakt. Bijna exact drie jaar na debuutplaat Twin Symbiosis verschijnt nu met Words In Ruin het tweede werkstuk van de formatie uit Kortrijk. Het is onze eerste kennismaking met de band, dus we gaan er eens goed voor zitten.

En daar krijgen we geen spijt van! Hoewel Dyscordia het wiel niet opnieuw uitvindt – wat de band overigens ook niet pretendeert – is de uitvoering wel bijzonder sterk. Words in Ruin is een lekker lijvig plaatje met een speelduur van ruim 52 minuten, exclusief de bonus track – daarover later meer. Hoewel alle songs eenzelfde sfeertje hebben, een element dat als een rode draad door het album loopt, zijn de songs onderling divers en interessant genoeg om luisteraars aan de stereo gekluisterd te houden, ook na meerdere luisterbeurten. Het budget voor deze release zal (met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid) niet heel hoog zijn geweest, desondanks klinkt het eindresultaat prima. Vooral het (lead)gitaargeluid weet te bekoren, en er komen een aantal zeer smaakvolle solo’s voorbij, zoals halverwege Chthonic Star, die ons vrolijk stemmen.

De heren van Dyscordia weten duidelijk hoe ze een nummer moeten schrijven. Het instrumentale fundament staat als een huis en qua vocalen beschikt Dyscordia over een flink aantal verschillende smaken. Van stadionrock-achtige vocalen, via grunts en gelaagde samenzang tot onvervalste power metal-uithalen; het komt allemaal voorbij op dit schijfje en wordt zonder uitzondering goed uitgevoerd. Over de muzikale stijl zijn wij eveneens zeer te spreken: de muziek heeft zeker een progressief randje, maar voor overbodig notenfetisjisme hoeven we geen seconde bang te zijn. De songs zijn niet overdreven lang (vaak zijn ellenlange saaie composities een probleem bij bands die als ‘progressief’ te boek staan) en lekker to the point. Het album bevat bovendien voldoende power metal-achtige partijen, waardoor Words in Ruin een energieke, haast opgewekte, indruk achterlaat, zelfs tijdens rustige passages op songs als Words of Fortune of het door akoestische gitaar gedragen Sacred Soil of Souls.

Als extraatje krijgen we nog een aangename en geslaagde versie van Sonata Arctica-klassieker My Land. Dyscordia nam dit nummer op voor een compilatie-album (waar bijvoorbeeld ook Xandria, Stream of Passion en Van Canto aan bijdroegen) en hoewel het qua sfeer redelijk dicht bij het origineel blijft, is deze cover (inclusief grunts!) zeker de moeite waard en een leuke toevoeging aan het toch al sterke geheel. Words in Ruin is een prima en bijzonder doeltreffend album met voldoende afwisseling. Een lekker plaatje om vrolijk van te worden: progressief zonder dat het een doel op zich wordt én met voldoende pit.

(Reviewed by Ragherrie)

In de belgische metalscene is Dyscordia geen onbekende naam meer. we kunnen wel stellen dat deze band tot een van de beste belgische metalbands behoort. in 2013 kwam hun debuutcd ‘Twin Symbiosis’ uit die kon rekenen op talloze lovende reacties. Dit jaar komen ze aanzetten met hun tweede langspeler die de naam ‘Words In Ruin’ heeft gekregen.

Op het album hoor je meteen 6 topmuzikanten aan het werk dat zich ongetwijfeld vertaald in een staaltje meesterwerk. Dit album laat je genieten van de eerste tot de laatste noot. We worden meteen getrakteerd met een instrumentale intro ‘Templum Creationis’ waarna ze ‘Harlequin’s Grief’ meteen goed uitpakken. Zo weet de band over de hele lijn te verbazen. Het laatste nummer ‘My Land’ is een cover van Sonata Arctica die ze heel goed gebracht hebben.

Instrumentaal klinkt het fenomenaal met veel technische hoogstandjes. Vocaal hoor je ook veel variatie met clean vocals van Piet Overstijn en grunts van Stefan Segers. De band zelf heeft ook al een stevige live reputatie waardoor ze ook een mooie fanbase hebben opgebouwd. In mijn ogen verdiend deze band om door te breken en dit jaar op de grote festivals te staan. wij kunnen jullie al vertellen dat je deze cd blindelings kan aanschaffen.

(Reviewed by Rock Pix)

Ik zou kunnen zeggen dat Dyscordia een gouden toekomst heeft, zelfs dat ze België mee op de metalkaart van de wereld zullen zetten. Of dat ze naast de grote jongens in de progscène mogen staan. Al deze zaken zijn wat mij betreft waar, maar dat waren ze al ten tijde van het debuut 'Twin Symbiosis'. 'Words in Ruin' is er een bevestiging van: even complex, even doorleefd, even uitdagend en toegankelijk tegelijk. Daarbij herbergt deze tweede langspeler een grotere diversiteit van stijlen, waardoor geen enkel nummer echt op een ander lijkt. Opener 'Harlequin's Grief' ligt nog in het verlengde van 'Twin Symbiosis', maar met 'Bail Me Out' schakelen de Kortrijkzanen al meteen naar een andere versnelling. Laatstgenoemde is een lange schreeuw van frustratie tot de catharsis op het einde. 'Reveries', het eerste nummer dat de band ooit samen schreef, is dan weer een heldenepos, 'Perfect Day' een optimistisch lichtpuntje voor de diepe ellende van 'Never Will', 'Sacred Soil of Souls' is een akoestisch rustmoment, 'The Masquerade' een dolle progressieve achtbaanrit en 'Words of Fortune' een afsluiter waarvan je de lengte nooit zal merken. Nu heb ik alle tracks vermeld behalve het lichtjes fantastische 'Chthonic Star', bij deze. Op 'Twin Symbiosis' kon je nog een voorzichtig onderscheid maken tussen hits en de rest, 'Words in Ruin' heeft alleen maar hits. Ik zou dus enkel kunnen zeggen dat wie fan is van progressieve, en zelfs heavy of power metal, Dyscordia voor de volle honderd procent zou moeten steunen. Dan worden de andere dingen die ik had kunnen zeggen hopelijk ook écht waar.

(Reviewed by Rock Tribune)

Al sinds de eerste ep ‘Reveries’ uit 2010 geldt het Kortrijkse Dyscordia als een in de gaten te houden naam in het Vlaamse progmetallandschap. In 2013 oogstten ze lof met het sterke full length-debuut ‘Twin Symbiosis’. Na drie jaar is met ‘Words in Ruin’ het album dat voor de bevestiging moet zorgen helemaal afgeraakt.

Met het heavy, instrumentale Templum Creationis is de appetijt in elk geval alvast gewekt. Naadloos loopt de intro over in Harlequin’s Grief met onconventionele tempo’s en toch catchy hooks. Progmetal die lekker wegluistert, het is de dag van vandaag niet vanzelfsprekend, maar Dyscordia lijkt het allemaal geen enkele moeite te kosten.

Enkele strategisch geplaatste grunts zorgen zo nu en dan voor een tegengewicht voor Piet Overstijns’ melodieuze zang. Voornamelijk tijdens het zware Bail Me Out nemen die bij momenten al wat meer de bovenhand. Tot de gitaren, gedreven door die eeuwige, dubbele basdrum, de epicness opdrijven. Over het snellere A Perfect Day tot het akoestische Sacred Soil of Souls biedt het album genoeg afwisseling zonder dat het de samenhang schaadt.

Never Will krijgt een zware, cynische ondertoon door het grote contrast tussen de dreigende, duistere sfeer en enkele optimistische, bijna naief klinkende lyrics. Het epos is nog maar eens een mooi voorbeeld van hoe doordacht de West-Vlamingen tewerk zijn gegaan. Ze weten hun progmetal een duidelijke meerwaarde mee te geven zonder dat het al te moeilijk verteerbaar dreigt te worden.

Met een gitaarharmonie als intro trekt de sonische storm Chthonic Star vervolgens langs de oren doorheen het hoofd. De grunts en cleane zang worden opnieuw naadloos in elkaar vervlochten en de gitaarsolo’s doen soms lichtjes aan Dragonforce denken. De epische apotheose moet dan nog volgen. Words Of Fortune trekt zich traag op gang. Het geheel, voornamelijk dan het refrein, doet heel ballad-achtig aan. Opnieuw die grunts trekken vervolgens alle registers even volledig open.

Voor Dyscordia was het duidelijk erop of eronder. Getuige daarvan het feit dat ze ook de coverversie van Sonata Arctica’s My Land (waarmee ze vooral heel trouw bleven aan het origineel) toevoegden als extraatje en zelfs hun allereerste nummer Reveries opnieuw hebben opgenomen en aan de tracklist toegevoegd. Deze ambitieuze, tweede schijf bevestigt het feit dat het West-Vlaamse zestal voortaan wel beschouwd mag worden als één van de grootste namen in de vaderlandse progmetalscene.

(Reviewed by Da Music)

Het sextetterig Kortrijks Dyscordia brengt binnenkort zijn progressief melodisch album Words In Ruin uit. Dit is hun derde album en een vervolg op het eerste Reveries van 2010 (wat groot succes kende en de inzet gaf voor grotere optreedlocaties zoals Graspop Metal Meeting) en tweede Twin Symbiosis van 2013. Op het nieuwe album staan tien originele songs, een elfde is de cover van Sonata Artica’s My Land. Met de song Chthonic Star inclusief videoclip wou de band de fans warm maken voor wat er nog komen zal. Zoals u ziet is Reveries gerepresenteerd op de tracklist in hun album – de bandleden waren benieuwd hoe Jens Bogren een van hun favoriete nummers zou (her)produceren.

Check voor het indrukken van de startknop en de speelmodus van het album, dit met een stevig instrumentaal beginnende versie van hun melodische kwaliteiten. Na de intro volgen nummers met een eerder progressieve vibe, waarbij de zanger duidelijk van zich laat horen. Met hun nummer A Perfect Day brengen ze bliksemsnelle riffs, melodische solo’s en straffe vocals – één van hun snelste nummers ooit. Never will biedt nadien een muzikaal en inhoud-gewijs contrast, geïnspireerd op de ellenlange militaire begraafplaatsen in de Ieperboog. Het volledig akoestisch nummer (voor het eerst op de DyscordiAlbums) Sacred Soil of Souls is een mooie aanvulling waarbij kan weggedroomd worden en het gevoel nazindert van de vorige song. Met Words of Fortune sluiten ze Words In Ruin in stijl af.

Persoonlijk vind ik het een album met een goede afwisseling van melodische en progressieve stukken, bevat het een gevarieerd stemgebruik en een aanstekelijk gevoel. Na het album een zoveelste maal te beluisteren, had ik het favoriete nummer Harlequin’s Grief wel gevonden. Een flash-back werd me – door het limbisch systeem en de temporale kwab van de grote hersenen – aangeboden. Ik werd zoals een prooi van The Kraken (cfr. Pirates of the Caribbean) meegezogen in de sfeer, hopelijk u ook!

Voor de muziek (en de mannen!) te bewonderen, kunnen jullie op 8 april hun release show bijwonen in de Kreun te Kortrijk. Andere gigs zijn te raadplegen op hun facebook pagina.

(Reviewed by Grimm Gent)

Je hebt van die albums waarbij je gelijk bij de eerste luisterbeurt onder de indruk bent van wat je hoort. Overigens wil dat niet zeggen dat een dergelijke cd lang blijft plakken, of dat de cd na afloop in de cd-kast staat te verstoffen. Dit is het tweede (officiële) album van de Vlaamse band Discordia, nadat ze eerder ook een ep als debuut hebben uitgebracht. Veelal wordt een tweede cd omschreven als ‘een moeilijk vervolg’ na een succesvol begin. Blijf je bij de vertrouwde sound van het eerste succesvolle album of zet je de progressie voort?

“Twin Symbiosis” kreeg in 2013 namelijk een positieve beoordeling van Progwereld en belandde nog net niet in de favoriete top tien van ondergetekende. De band heeft sindsdien geen last gehad van personele mutaties en heeft meerdere (inter)nationale optredens gegeven en op diverse metal festivals gestaan. Dat resulteerde in veelal positieve recensies, waardoor de band vooral in de Benelux een grotere naamsbekendheid heeft gekregen. Net als bij het vorige album is gitarist Guy Commeene weer verantwoordelijk voor het artwork en zijn Jens Bogren en Tony Lindgren belast met de eindmix en mastering.

Het is niet eenvoudig om een pakkende beschrijving te geven van “Words In Ruin”. De schijf is daar simpelweg te complex van samenstelling voor, zonder dat het een onsamenhangende ratjetoe is geworden. De band vermengt namelijk verschillende muziekstijlen op excellente wijze. Je hoort black metal, progressieve rock, power metal, heavy metal en zelfs dan is de omschrijving verre van compleet. Razend snelle drums, prachtige melodieuze riffs, uptempo ritmesecties en een mooie mix van grunts en cleane zang, dat alles is te vinden op de nieuwe cd van dit sextet.

Harlequin’s Grief is bijvoorbeeld een typische power metal track, waar met name de gitaren voor de bekende techniek zorgen. In het nummer vind je ook knipoogjes naar speedmetal, die zorgen voor een welkome afwisseling in de tweede track van de cd. En dit ook bij uitstek het punt wat deze plaat aantrekkelijk maakt. Het gitaarwerk is om je vingers bij af te likken. Het gitaarwerk is dan ook afkomstig van drie gitaristen, die elkaar meerstemmig, maar vooral ook overlappend aanvullen. Die gitaristen vullen de muziek vanuit een metal touch in, maar de gitaarrock liefhebbers zullen hun hart ophalen met Bail Me Out. Deze track begint lekker stevig en heeft een bijzonder progressieve gitaarbehandeling.

Sacred Soil of Souls is een nummer dat niet helemaal in een metalhoekje past en een wat rustiger karakter heeft. Het wordt gedomineerd door akoestische gitaren en meerstemmige zang van Piet Overstijns; een welkome afwisseling in het pure metalgeweld op deze schijf. Want juist pure black metal hoor je namelijk weer in Never Will. Het is een waanzinnig sterk nummer waar de grunts van Stefan Segers voor een rauwe rand zorgen en ondanks het black metal karakter zit er toch een subtiele melodieuze touch onder de riffs die het geheel licht verteerbaar maakt. Een geslaagde cover van Sonata Arctica’s My Land maakt het feest compleet. Het is wat mij betreft duidelijk, deze cd zal nog vaak uit de kast worden gehaald.

Het Belgische Dyscordia heeft met “Words Of Ruin” een tweede cd gemaakt waarbij de kans groot is dat je bij aanvang geïmponeerd raakt en waar de muziek in opvolgende luisterbeurten telkens voor verassende momenten zorgt. In vergelijking met “Twin Symbiosis” is de band wederom gegroeid. Dan heb ik het niet over de vakmanschap van de muzikanten, die was in het verleden al goed, maar songtechnisch en qua variatie is dit album een ferme stap voorwaarts. Dit is hét visitekaartje dat een progmetal band wenst om door te dringen tot het grote publiek.

(Reviewed by Progwereld)

De Belgische progressive melodic metalband Dyscordia heeft met Words in Ruin een opvolger klaar voor het in 2013 verschenen album Twin Symbiosis. Jens Bogren (Amorphis, Moonspell, Opeth, …) zat ook voor dit nieuwe album opnieuw achter de knoppen, het artwork werd opnieuw verzorgd door gitarist Guy Commeene en het album verschijnt bij het vertrouwde Road Mark Productions (verdeling Suburban).

Ook op muzikaal vlak kookt Dyscordia hier met dezelfde ingrediënten, maar dan op een nog hoger niveau dan het reeds vaak bejubelde Twin Symbiosis. Words in Ruin opent met een korte instrumentale intro, Templum Creationis, om daarna alle registers open te trekken in Harlequin’s Grief, met de cleane vocalen van Piet Overstijns die telkens mooi afgewisseld worden met de grunts van Stefan Segers. Bail me out gaat een stuk sneller en harder. In deze song gebeurt heel wat tegelijk zonder dat het een boeltje wordt. Reveries, een knipoog naar de gelijknamige EP van Dyscordia uit 2010, en A Perfect Day laten een band horen die ervaring perfect weet te combineren met gretigheid en speelplezier.

Op Words in Ruin zijn de solo’s mooi gedoseerd, wat niet zo eenvoudig is met drie gitaristen, en zorgt voldoende variatie ervoor dat de luisteraar zich geen moment kan vervelen. Zo is Never Will een stuk donkerder en is Sacred Soil of Souls meer ingetogen. The Masquerade, single Chthonic Star en afsluiter Words of Fortune zijn gewoon tijdloos goed en zorgen voor een finale die geen doorspoelen toelaat. Als extraatje krijgt de luisteraar nog een cover van My Land van Sonata Arctica. Words in Ruin is een foutloos album waarmee Dyscordia zich in de Champions League van de progmetal hijst.

Wie Dyscordia live aan het werk wil zien, kan o.m. op 8 april naar de releaseshow in Kortrijk (België), op 16 april naar Dijkrock in Rilland of op 17 april naar het Haunted Sky Fest in Den Bosch.

(Reviewed by Rockportaal)

Wie bij het horen van de band naam Dyscordia denkt dat er snoeiharde metal muziek te wachten staat komt een beetje bedrogen uit, gelukkig maar voor mij want deze band is namelijk daardoor zeer aangenaam om naar te luisteren.

Na de intro wordt er ingezet met Harlequin’s Grief, een prima nummer om de plaat mee van start te gaan. Het geheel klinkt erg melodieus en door de zuivere stem van frontman Piet slaat de muziek lekker aan. Het gitaarwerk door Guy, Martijn en Stefan staan als een huis en de riffs klinken sterk. Dit kan overigens ook gezegd worden over beide Wouter’s, Bass & Drums.

Het is al de tweede langspeler van de Belgen en het werk wordt voortgezet met Bail me Out. De track is lekker uptempo en wordt op geen moment echt overdreven luid of te snel, iets dat over de gehele plaat eigenlijk niet gebeurd. Het album kent slechts enkele songs die onder de drie minuten duiken maar de meeste worden sterk uitgewerkt in tijdsduur van vijf tot zes en zelfs een keer bijna acht minuten. Reveries & A Perfect Day sluiten goed aan bik de snelheid van hun voorganger en eigenlijk zetten zij het moment in dat de band hun nummers interessanter maakt.

Met Never Will, maar zeker ook met The Masquerade, klinkt het geheel meer bombastisch en steviger gegrond. Hierin maakt de band hun onderscheid duidelijk. Met gelikte sounds wordt een opbouw gemaakt naar afsluiter Words of Fortune, het langste nummer van de plaat, is zeer goed uitgewerkt en vat het geheel goed samen. Als bonus krijg je My Land, een Sonata Arctica cover.

De plaat komt 5 maar uit onder Road Mark Productions/Suburban. Zeker een aanrader!

(Reviewed by SharQ)

Eén van de sterkst groeiende metalbands op het moment. Dat mag Dyscordia zeker genoemd worden. Dat merkten we al bij hun debuutplaat “Twin Symbiosis” waarmee ze bewezen te staan als een huis, en een sound voort te brengen die geluidsmuren kan doen verpulveren. Ook op het podium heeft Dyscordia ondertussen hun kunnen al bewezen. Zo stonden ze in 2014 op Graspop Metal Meeting.

Onder de vleugels van het vermaarde Alcatraz Booking timmert deze jonge, beloftevolle band verder aan de weg. Ondertussen bewezen ze zowel op als naast het podium uit het goede hout gesneden te zijn. Meer nog in het Melodische Progressieve Metal wereldje kunnen ze zonder enig problemen hun mannetje staan tegenover de zogenaamde 'grote bands' in dat muziekgenre. Dyscordia blies ons bovendien compleet omver op het festival Rebelrock, te Genk. Waar ze aantraden samen met o.a. Obsalva Bliksem en Valkyre Onze reporter schreef daarover: “Hun progressieve metal met een knipoog naar ander subgenres ging er dan ook in als zoete pap. Dyscordia kreeg het publiek wonderwel mee en vormde naar onze bescheiden mening het eerste hoogtepunt van de avond”. Met Words in Ruin brengen Dyscordia op 5 maart een gloednieuwe plaat op de markt. Via het eigen label Road Mark Productions en de plaat wordt verdeeld door Suburban. Wij namen het album onder de loep en stellen wederom vast dat deze band op een hoog, heel hoog progressieve metal niveau staat te spelen.

Die stelling wordt reeds bewezen bij het kort en bondige Templum Creationis. De lat vanaf het begin heel hoog leggen, en dat tempo blijft aanhouden? Dan moet je als band heel sterk in de schoenen staan. Nu dat blijkt bij Dyscordia geen probleem. Niet alleen valt daarbij de technisch hoogstaande manier op waarop gitaar riffs je hart doorklieven, of knallende drum salvo's onze hersens inslaan. De begenadigde stem van frontman Piet Overstijns geeft ons de ene na de andere adrenalinestoot. Geholpen door de griezelig perfecte grunts van Stefan Segers.

Uiteraard speelt het feit dat elk van de respectievelijke bandleden in het verleden deel uit maakten van verschillende gerenommeerde bands uit de West-Vlaamse metalscène. Die dosis ervaring binnen de scene, ze sleuren het ook mee tijdens knallende songs als Bail me Out en Reveries tot A Perfect Day. Maar gelukkig resulteert die ervaring en hoge technische speelwijze niet in een routineus album. Telkens voelen we een zeker spelplezier uitstralen, zowel vocaal als instrumentaal. Deze band speelt dus, ondanks alle ervaring binnen de scene, nog steeds als jonge wolven die nog steeds alles moeten bewijzen. Net de kruisbestuiving tussen ervaring en spontaniteit is het grote pluspunt aan Words in Ruin.

Elk van de songs ligt zo een beetje in diezelfde lijn merken we wel. Is dat een nadeel? Doorgaans wel. Maar als de knetterende gitaar riffs je als klauwen de strot dicht knijpen. Waarna de knallende harde drum salvo's je hoofdpijn bezorgen. Om af te sluiten met vocalen die je kippenvel bezorgen, tot de luisteraar in die beroering te brengen of de songs te laten meebrullen. Wie zijn wij dan om daar ook maar ene kritiek op te geven. Dus worden begane wegen verder bewandeld op songs als Never Will, Sacred Soil of Souls. Waarbij niet alleen die lat heel hoog blijft liggen, maar we ook zonder enige schroom de songs zitten mee te brullen op onze kamer. Met alle klachten van buren tot gevolg.

Daarbij zijn we aan het volgende pluspunt gekomen aan Words in Ruin. De muziek van Dyscordia bevatte steeds een heel hoog meezinggehalte, en dat blijkt op deze nieuwe plaat ook het geval. Waardoor de songs één voor één smeken om live gebracht te worden. Pas op het podium komen ze nog meer tot hun recht, hebben we de indruk. Het zal in elk geval zorgen van een stevig potje headbangen, meezingen en uit de bol gaan binnen enkele stevige moshs. Of de harten sneller doen slaan, tot kippenvel bezorgen bij de prachtige 'ballad' die Sacred Soil of Souls blijkt te zijn. Waaruit weer eens blijkt dat Dyscordia van vele markten thuis blijkt te zijn.

Zijn er dan echt geen minpunten aan deze nieuwe plaat? Kort en bondig. Nee! Telkens opnieuw bezorgen Dyscordia ons de ene na de andere adrenalinestoot. Telkens opnieuw doen ze ons verstomd staan van de hoge technische manier van spelen. Maar vooral, telkens opnieuw worden tempo's zodanig hoog opgedreven, en zijn de songs op een zodanig hoogstaand niveau gebracht. Dat deze jongens totaal niet moeten onderdoen voor enige internationaal metalact. Hoog tijd dat deze jongens de erkenning krijgen die ze verdienen. Met Words in Ruin lijken Dyscordia dan ook de plaat te hebben gemaakt die hun grote doorbraak zou moeten betekenen. Wat ons betreft verdienen ze dat al langer, maar met deze plaat zetten de heren gewoon de puntjes op de 'i'. Perfectie, levenservaring en jeugdig spelplezier worden op dit album mooi verweven tot een spannend en indrukwekkend geheel. Het al even prachtige artwork van deze plaat is trouwens van de hand van gitarist Guy Commeene.

We zeiden het al, indrukwekkend!

Dyscordia zal Words in Ruin aan het publiek voorstellen op 8 april, De Kreun te Kortrijk. Waar ze samen aantreden met Fields of Troy en Thurisaz. Maar u kan de band ook al vroeger aan het werk zien. Op 5 maart in Moen spelen ze tijdens Moen Live in zaal Tap en op 27 maart maken ze het mooie weer op het evenement 5 jaar Elpee te Deinze.

De plaat komt uit via het label Road Mark Productions en wordt verdeeld door Suburban.

(Reviewed by Snooze Control)

Dyscordia is a Melodic Metal formation from Belgium. They released their debut full length album “Twin Symbiosis” in 2013 and return this year with a new album called: “Words in Ruin”.

At their previous release we wrote about the difference between the live experience and the album they sent us shortly after, mainly the vocals has a big win there. Well we can say that this band has grown immensely. In this release you will be a listening to a band that has some references to bands like Catamenia, Before the Dawn etc. Mainly that for the melodic side of them as the band tends more to a progressive side. On the vocals we hear a besides a stable clean voice also a grunt that suits greatly in their sound. A big win for them!

The guitars have a lot of time to shine and they do! The band does not fear a good tempo, bringing it up and down when needed to create a playful track list that is varied enough. The band brought a great balance in their sound and are showing some good song writing in there. If you are looking for one song that stand out, you may be up for a strong task though, the album is full of tracks that are all have catchiness and vehemence side–to-side. But are you looking to what is different than the others you come down to the cover version of Sonata Arctica’s “My Land”. They have done enough with the track to make it their own, but kept the song as its original in respect. A well succeeded cover!

“Words in Ruin” surprises us a lot, it is the band’s second album, but has the quality of an act that has been releasing loads of albums already. We liked their debut, we love this one. It reaches far over the average we get in and we are hoping to see the guys a lot during the festival season.

(Reviewed by Tempelores)

There’s a lot of good Metal Music from Belgium these days. Dyscordia is one of those bands that fall within its scope. The now 2nd album “Words in Ruin” is quite an engineering feat, I might say. The highly experienced musicians put down 11 numbers on the album.

If you listen to the CD you can hear different genres come by, such as: Black, Heavy, Power, and of course Progressive Metal. It is particularly good as a band combine so many styles and still not lose your way, believe me when I say that they have been quite the straw with breadcrumbs because of the way they are certainly not lost. In fact everything is highly arranged and played tight.

The clean vocals combined with deep dark grunts provide a highly prized variety in the songs and clearly they have something to offer.

I have listened with great pleasure to the guitar riffs because that is quite high and most technical sounding. The guitars gallop like a herd of horses and the solos are also sufficiently available. You might say that could not be otherwise because the band has three guitarists.

The drummer has also delivered a very good job if I may say so: for, behold just to keep up with three guitarists, respect. As a drummer in Dyscordia you also need to mastered various metal styles and that is certainly the case.

In short, a delight to listen to, and not one time but several times, i also hope that the band will be rewarded and allowed to grow in prominence and especially in what they are good at, METAL MUSIC.

(Reviewed by Unholy Media)

Het Belgische Dyscordia heeft hun nieuwe album klaar genaamd Words In Ruin, dat morgen 5 maart 2016 zal uitkomen. Na hun succesvolle vorige album Twin Symbiosis dat verscheen in 2013 - uiteraard ook hier besproken, door collega Peter van der Wielen - is het ook wel tijd voor een nieuwe schijf. Dat Dyscordia lekker aan de weg timmert blijkt wel uit de bands waarmee ze op pad zijn geweest. Dan hebben we het bijvoorbeeld over Primal Fear, ReVamp, Ensiferum, Alestorm en At Vance, en dat is goed aangekomen bij het publiek, waardoor ze al een behoorlijke aantal fans achter zich hebben staan.

Meestal hou ik totaal niet van intro’s, maar opener Templum Creatonis is een zeer welkome opener voor het volgende zeer schone Harlequin’s Grief. Het lijkt wel of ik Jorn of Myles Kennedy hoor. En jawel dat zijn toch zangers die in mijn straatje passen en waarbij mijn enthousiasme-knopje om gaat. Nog nieuwsgieriger word ik bij het beluisteren van Bail Me Out: de muziek wordt pittiger en de grunts waar ik in Harlequin’s Grief al stiekem naar mocht luisteren komen nu lekker naar voren met een goede timing naar zuivere zang.

Wat mij echter vooral opvalt is de relaxte sfeer van het hele album. Enerzijds is het behoorlijk progressief, en agressief, maar er blijft een bepaald soort adembenemende sfeer hangen. Dat beaamt toch wel weer wat voor een geweldige producer de Zweed Jens Bogren toch is. Zeker ook omdat er met drie gitaristen en een bassist netjes weggewerkt moet worden. Laten we de heren eens even bij naam noemen:

Piet Overstijns, die de vocalen voor zijn rekening neemt, doet dat echt voortreffelijk, en is toch wel een inhuur-kandidaat voor de nodige projecten. Stefan Segers: gitaar en achtergrond-brulaap. Guy Commeene: touwtrekker der gitaren. Martijn Debonnet; gitaar en achtergrondzanger. Deze drie heren zijn zeer goed op elkaar ingespeeld heb ik zo het idee. Na het horen van de harmonieën op bijvoorbeeld A Perfect Day.

Dan hebben we nog Wouter Nottebaert: de bassist en achtergrondzanger staat ook z’n mannetje, poeh! Ga er maar eens aan staan: drie gitaristen en een drummer bedienen, een pittige klus maar met wat voor een heerlijk gemak hoor je deze gast er doorheen pompen! Als laatste dan nog Wouter Debonnet: de drummer van dit gezelschap. Ik hou zo van goeie drummers. Het volle drumgeluid, ondersteuning met verve geven aan de rest van de band. Heerlijk afwisselend, niet overdreven maar zeer goed aanwezig.

Dyscordia is echt een band om in de gaten te houden. Ik ben om... In Nederland komen ze op 16 en 17 pril spelen op DijkRock en Haunted Sky Fest. Maar ik ga aannemen dat Nederland veel meer interesse gaat krijgen voor deze band.

(Reviewed by Wings of Death)

Twin Symbiosis CD


De in 2010 verschenen ep Reveries van het Kortrijkse gezelschap Dyscordia kon al op veel bijval rekenen in metalland. Ik ben dus zeer benieuwd wat voor lekkers de eerste full-cd, Twin Symbiosis, voor mij in petto heeft.

De groep heeft alleszins niets aan het toeval overgelaten en liet de productie in handen van Jens Bogren die zijn sporen reeds verdiende met werk van o.a. Opeth, Katatonia, Pain Of Salvation, Symphony X en Paradise Lost. Het mag bij de eerste luisterbeurt dan ook al meteen duidelijk zijn dat de Zweed ook voor Dyscordia een vlekkeloze productie heeft afgeleverd.

En gelukkig maar want Twin Symbiosis verdient ook een klasseproductie. Er gebeurt veel, héél veel in de nummers van dit zestal waardoor dit schijfje wat groeitijd nodig heeft om alles wat in je oren wordt gejaagd te vatten en te verteren.

Opener Dreamcatcher Tree weet met zijn dissonante nervositeit de aandacht al los te weken en laat met de cleane bijna Engelse progrockzang van Piet Overstijns niets uitschijnen van wat ons te wachten te staat. Tot de eerste maten van The Empty Room je hersens inknallen en je vertrokken bent voor een wilde rit richting perfect georchestreerde muzikale chaos. The Empty Room doet me al meteen denken aan de energieke brutaliteit van Symphony X en laat voor het eerst de mooie combinatie van prog- en powermetalinvloeden op je los (met zelfs een klein snuifje folk in de gitaarmelodie) en kan gitarist Guy Commeene zich al eens flink virtuoos uitleven.

Dyscordia heeft trouwens geen gebrek aan goede combinaties: de verrassende tweestrijd tussen de zang van Piet en het gegrunt van Stefan Segers werkt perfect. Piet is dan ook nog eens gezegend met een flexibel stemgeluid dat me vooral in de hoge uithalen rillingen bezorgt (Halford !).

From Sight to Black neemt wat gas terug en wordt vooral gedragen door de mooie vocale melodie. Rise to Perception is weer van een andere orde met heel agressief riffwerk en waarvan vooral het begin mij aan Machine Head doet denken. De onregelmatige maatsoorten en ritmes geven het nummer een aangename variatie in opbouw.

Met de akoestische intro van Ache Of Hearts krijgen we een rustpunt (nou ja)in het muzikale geweld met een refrein dat in het livegebeuren zeker zijn weg zal vinden. Het contrast met het daarop volgende The Loser’s Game kan niet groter zijn, een nummer dat volop de heavy- en powermetalinvloeden in Dyscordia naar voor brengt en het meest “recht voor z’n raap”.

In Solitude blinkt dan weer uit door zijn schitterend duaal soleerwerk en een melodie die gewoon vraagt om voor eeuwig en altijd in het geheugen te blijven kleven. Locked Within is het meest progressieve, niet in het minst door de ongebruikelijke maatsoort wat dan weer de nodige ritmische uitdaging vormt voor drummer Wouter Debonnet.

Alsof dit nog niet genoeg is heeft de groep volgens mij dan nog het beste voor het laatst gehouden met het schitterende trio van Black Clown, Twin Symbiosis en My Devotion.

Vooral het prachtige titelnummer heeft me aangegrepen want vocaal is dit echt om duimen en vingers af te likken, probeer de verschillende zanglijnen die zich in en rond elkaar nestelen maar eens te volgen !

Ik kan alleen maar vaststellen dat Dyscordia mij met dit schijfje serieus heeft weten te imponeren, ons landje mag terecht fier zijn om een groep met muzikale kwaliteiten van dit kaliber te mogen afleveren.

Dyscordia levert met Twin Symbiosis een verzameling met pareltjes van nummers af, die live ook nog eens de potentie hebben om serieus te knallen. Wie houdt van progressief in combinatie met brutale maar melodische power en net dat ietsje meer zoekt in zijn dagelijkse portie metal, is met dit schijfje aan het goede adres.

(Reviewed by Ashladan)

Belgium can be a particulary tough breeding ground for anything metal that isn’t in some way designed to cater to the underground. Thrash and black bands come and go, swapping members faster than you can remember any of their songs. A welcome exception to this depressing trend are the ‘Kortrijkzanen’ (Kortrijk, which translates badly to ‘Short Realm’ is a hole in the ground in the west of Flanders) of Dyscordia, whose eclectic brand of progressive metal stands against the stream of metallic mediocrity.

Forged from the ashes of Artrach, Double Diamond, and Gwyllion (three already solid acts), Dyscordia taps the progressive sources of the first, the heavy metal stylings of the second, and the melodic sensitivity of the third. The band includes musicians from rich musical backgrounds, playing no nonsense and easily accessible prog, including influences from both power and melodic death metal. In this genre it’s all too easy to throw around comparisons with Dream Theater and Symphony X, but Dyscordia never feels like a rip-off: never less than one hundred percent fresh.

On to the songs. My proper introduction to this steadily blossoming gem was a live gig at Skull Fest a few weeks ago (where Dyscordia shared a stage with Lancer and Steelwing, among others), and “The Empty Room” was the first track they unleashed. Promoting their recently released debut album Twin Symbiosis, “The Empty Room” sees Dyscordia at its most dynamic: shifting rhythms, moods, and melodies without disruption, all wrapped up in a very engaging and experimental experience.

Noteworthy are the choruses, which are outstanding on the mesmerizing “From Sight To Black”, string-tugging “Ache Of Hearts”, the roaring “In Solitude”, and upbeat “Black Clown”. More decidedly ‘proggy’ are the dense “Rise Of Perception”, eerie title track “Twin Symbiosis”, and closer “My Devotion”. Dyscordia draws you in assuredly, and rewards repeated listens. Instrumentally, the triple guitar attack provides a rich texture, and a background never devoid of interesting things happening. Vocalist Piet Overstijns not only has a very relaxed attitude around the stage (addressing the audience in the proper Flemish dialect, instead of forced English), but he and guitarist Martijn Debonnet make for a versatile clean-versus-harsh exchange.

Piling praise on a local band reeks of jingoism, but I can assure you the Belgian scene rarely excites, the work of Dushan Petrossi notwithstanding. Dyscordia can play prog with the best of them, and without forgetting their roots, has the potential to crawl out of the hole of Short Realm and conquer at least a larger portion of the world. I’m not proud to be a Belgian, because I have no use for such political sentiment, but it’s easier to stomach those who do when there are bands like this one to back their stance. Twin Symbiosis marks a professional and promising first effort, and hopefully a much longer-lived career than the triumvirate it originated in.

(Reviewed by Black Wind Metal)

Net als de grote broers in het internationale circuit, worden er met regelmaat van de klok supergroepen gecreëerd in ons kleine landje. Het zijn steeds bands met voldoende talent en ervaring aan boord die eens iets anders willen na het uiteenvallen van hun vorige bands of na muzikale onenigheden. Dyscordia is een van die bands en ze halen hun ervaring uit bands zoals IMPEDIGON, ARTRACH, BATTALION, GWYLLION. Hun muzikaal ei wilden ze liever in een nieuwe band kwijt en na de goed ontvangen EP in 2010 hebben ze nu alle registers opengetrokken om in 2013 de wereld te verbazen met hun aanstekelijk progressieve power metal. Iets waarvan we er naast THE DIFFERENCE trouwens niet veel hebben in België, dus juich!

De plaat werd opgenomen in Zweden bij Jens Bogren en staat garant voor iets minder dan een uur aan melodisch, nagenoeg perfecte power metal. Inclusief cleane vocalen, hoge uithalen, maar eveneens grunts en meezingstukken. Deze plaat heeft werkelijk alles wat je als power liefhebber wilt horen en daarnaast krijgen ze ook stilaan veel herkenning, want ze wonnen een plaatsje op PPM 2013 (Power Prog & Metal) alsook op Dokk’Em open air. De muziek zelf kan gerust als een symbiose tussen power en heavy metal gezien worden met vaak tegendraadse ritmes. Denk aan IRON MAIDEN meets AJ STURT (Iced Earth voor wie geen West-Vlaams spreekt). Duellerende gitaren, een fitte ritmesectie en een dijk van een zanger, deze jonge mannen schudden het allemaal moeiteloos uit hun mouwen.

Samen met THE DIFFERENCE zijn ze dus sowiezo al vaandeldrager van ’s vaderlandsche power metalscene en nu zijn ze met hun debuut klaar om ook het buitenland te veroveren. Beginnen in Nederland om dan naar het geboorteland van de power (Duitsland) te trekken, ik zie het helemaal positief in voor DYSCORDIA. Dat de heren dan ook nog down-to-earth zijn (leadgitarist kwam de promo afgeven aan mijn deur, much appreciated!) spreekt nog meer in hun voordeel. De wereld ligt aan hun voeten (althans, West-Vlaanderen en omstreken), nu maar hopen dat ze live ook zo overtuigen en dan zal alles wel vanzelf gaan. Het mag gerust een levende schande heten dat deze plaat in eigen beheer moest uitgebracht worden.

Geschreven door Tom Dejonghe.

(Reviewed by Deathmetal.be)

Oh Belgium … it may be a small country, but it is definitely too good to be true… That delicious chocolate, great beer and fingerlicking good waffles seem to be not enough, no sir, Belgium also has produced tons of talented and creative musicians, I know it because I’m a fan of many of them. Twin Symbiosis, by Dyscordia, is an album that I recognized as a gem from the first listening, because the band has managed to make every detail shine so much that it is impossible to ignore, both, the music and the lyrics are reflections of a perfect and harmonious chaos, maybe that’s why it has taken me longer than usual to marinate all its subtleties and come to fully understand the complex gear designed by the band.

First of all, a bit of information. Dyscordia is a six piece melodic metal band, that literally pours jets of power and heaviness over the basis of a bold and innovative progressive metal. The line up consist on Piet Overstijns on clean vocals, guitarist Martijn Debonnet, Stefan Segers on grunts and also on guitar, drummer Wouter Debonnet, Guy Commeene on lead guitars and Wouter Nottebaert on bass. All band members come from bands like Gwyllion, Artrach, Varangian, Rhymes of Destruction, Anesthesy and Impedigon. Their first EP named Reveries was released in 2010 and gave them the chance to play live with some well known bands. Now in 2013 we have Twin Symbiosis, their first full length album. which was produced in Sweden by Jens Bogren, who having worked with bands like Symphony X, Katatonia, Paradise Lost, Opeth and Pain of Salvation, among others, is also able to leave a palpable mark on the album. Few days ago the band performed at the PPM fest in Mons, Belgium, and they will also perform on Dokk’em Open Air on June this year.

Personally I didn’t know about the existence of this band until now… Ok, I may have heard about their EP, but for some very stupid and unjustified reason that I cannot remember, I didn’t stop to listen. Don’t hate me, I’ve already punished myself for that. Dyscordia is a band that should not be taken lightly. They are really good, so good it’s scary. We can conclude that this is a concept album, as the title, Twin Symbiosis, refers to the relationship of a boy and his imaginary friend, about how this child (autistic and suffering of schizophrenia) found support in his “twin”, about how the two symbionts experience the hard times together and give life to each other through their dependency. Every song explores different aspects of the child’s life, and reflects his loneliness, anger, fear and doubts in the lyrics. Now, talking about the music, the album’s intro, Dreamcatcher Tree, could cause some serious brain damage to any mortal, one of that songs that you dont want to hear in the middle of the night, but you can’t resist, because the song is so dark, and yet so simple (just the clean voice of Piet Overstijns acquiring a creepy taste and an also creepy keyboard) that immediately envelops you in its macabre and disturbing aura, everything happens in slow motion, all around you, and the lyrics wrap us under the veil of anticipation, our external sensors are gradually turned off, leaving us immersed within the endless depths of our own psyche. You better be careful here, try deserting the hypnosis before the powerful and tasty guitar riff of The Empty Room begins, because if you dont, you’ll going to jump from your seat and reach the ceiling like a poor scared cat. The song is just wild, the three guitars fulfill their purpose to bring weight and heaviness, the skills of lead guitarist Guy Commeene are palpable from the beginning (this talented guy is also responsible for the artwork of the album), the powerful grunts of Stefan Segers are shown for the first time in the album, surprising with its heaviness, and which along Piet’s form a perfect blend of violence and melody. Piet has a spectacular range, and if his sublime interpretation, especially in the high notes of this song does not reach your bone marrow or causes you, at least, goose bumps, then you should worry, because you must be dead.

From Sight to Black brings again the explosion of energy, and also a slight oriental influence that is more than welcome. The lead guitar is dynamic, while the others sound dark and powerful, solid bass and compelling drum work. A catchy chorus easily captures all the attention, and while the lyrics are raw, the solos are modern, neat and tasty. Next song, Rise to Perception, is dangerously aggressive, and you better grab to something before it makes you jump from your seat again. The song is anthological, overwhelming, and also has a deliciously varied structure with irregular rhythms that reinforce the unique style of the band and delight the ear with surprises at every turn. Ache of Hearts starts with a very short acoustic intro, to then give way to some heavy riffs throughout the song. The adrenaline decrease a little here, the vocal melody is beautiful and flows freely in the verse, and when Stefan’s effervescent grunts join the always soulful and fine voice of Piet, we can feel the intensity slashing the air with its furious whip. The solo here is vibrant and addictive. Very touching lyrics gives such an emotional charge to the song, that I wished to finish the album soon to hear it again. Well, that’s what I’d normally do if the rest of the songs weren´t worthy, but thanks to the metal gods, the album had still plenty to offer, that I was clear with The Loser’s Game, an energetic song that almost begs you to turn up the volume, very progressive, with a very interesting rhythmic and the predominance of the evil grunts. Once again, the lyrics are emotional and thoughtful.

The guys slow down their revolutions a bit with In Solitude, but only for the intro, then they keep lashing out with a merciless heaviness, sharpened riffs, top notch vocals, dynamic transicions, in short, a song extremely rich in each of its edges. And that is how the following songs Locked Within and Black Clown follow the same line of power and smart design, especially highlighting their main tasteful riffs, the voices that are in a mortal duel every second and the catchy choruses. Something I should point out is the individuality that Dyscordia pleasantly shows. Of course we could invoke some influences on their music, I personally hear a lot of Symphony X, Death, Opeth, even Dream Theater, but it would be a big mistake to try to compare them, the album has a soul and is completely original and revolutionary. Dyscordia has tattooed its name in its music. The mixture these guys make of progressive, power and heavy metal, besides their unleashed melodies, everything has the band’s name written in capital letters. The title track, Twin Symbiosis, brings a special weight on guitars, the heaviness is once more remarkable and Piet’s voice reflects pure fragility in every note. Each word in the lyrics is so heartfelt and real, that I couldn’t help myself and end up releasing a few tears in the middle of the verses. I must confess that the theme of autism and lonely children hits me too hard. My Devotion, the last track, it’s a definite highlight, the album closes majestically, when this last song derives in the same creepy melody of the intro track, sealing one of the most original and stunningly epic albums I’ve heard in a while.

This album could not have a more appropriate name, for the lyrics, and for the amalgam of genres exposed. The question here is not whether this album is for you or not, the question is: Are you for this album? Twin Symbiosis is a brutal beating to the senses, like myriads of killer bees injecting a deadly pleasure straight to your heart; as a sovereign punch in the face that makes you crave for war without even understanding why. Complex, lethal, emotional, raw, heavy, progressive; all gathered in perfect harmony. The perfect combination of turbulence, darkness, talent and speed. So If you think you can resist the inhuman attack, I have four words for you… Buy the damn album!

(Reviewed by Lady Obscure)

Onze Zuiderburen hebben er een serieuze metal band bij! Na de release van een EP in 2010 brengt de band nu met 'Twin Symbiosis' haar eerste full length release uit. En dat is niet zomaar een release. De band vond niemand minder dan Jens Bogren (Opeth, Katatonia) bereid om dit album op te nemen. Dat schept verwachtingen. En worden deze waargemaakt vraagt U? Ja, eigenlijk wel. Dit is een volwassen release met uitstekende progressieve metal.

Muzikaal zit Dyscordia meer dan goed in elkaar. Meer dan uitstekend gitaarwerk ('Black Clown' is vet!), een perfecte afwisseling van grunts -en cleane zang ('Rise To Perception'), fraai geïntegreerde Oosterse melodieën ('From Sight To Black'), vette up tempo (thrash!) metal ('The Loser's Game') en muzikale krachtpatserij in nagenoeg alle tracks. De complexe riffs en melodieën klinken allemaal transparant en daardoor toch redelijk toegankelijk, ook voor niet geoefende luisteraars. Het enige puntje van kritiek wat ik kan bedenken is dat er wat mij betreft nog iets meer afwisseling in de muziek mag komen. De elf nummers duren langer dan een uur en ik merk dat mijn aandacht gaandeweg de rit wat verslapt. Tip: luister nog maar eens naar hoe Opeth er altijd in slaagt om elementen toe te voegen en daarmee de aandacht van de luisteraar weten vast te houden. Dat moet Dyscordia ook kunnen, dat weet ik zeker. Verder louter complimenten.

(Reviewed by Lords of Metal)

Whenever I listen metal it is usually from Finland, Spain, Germany, etc. Now when I heard that this band was coming from Belgium I said: Why not? I saw the description of this band as “progressive power metal”. I would say that Dyscordia has this style, but also melodic death metal style. A lot of the riffs has a soul that can be found in Gothenburg sound too.

The difference between power and melodic death metal, in Dyscordia, lies in his powerful vocalist. Well, you listen harsh vocals, but you listen clean vocals with high notes too. It is an combination of both style of vocals, like in Epica. The sound is great, drums are great, bass is good, and riffs are great too. Some of you would think that being a band with a small fanbase would be synonym of non-quality sound. It is not the case. Some bands should learn to choose their producers, in this case, Dyscordia did choose a good one. You will have powerful music in your ears, that’s for certain.This album will have a normal beginning, it will rise, then it will keep its level and it will descend to a more calm song, but at the end, Dyscordia has a great song for you. That is a well arranged thing, I think.

Now I checked their facebook and it says “progressive metal” as their description of their sound. Well, we all have different thoughts, but let’s leave it in progressive power. At least, for me that is their type of sound. Now let’s face it. It is not the greatest album. It is good in their style. It is an album that you will enjoy because some songs are great, others are just decent, but no one is bad. Let me tell you that I will buy this cd in some point of the year. That is my final comment. Listen Dyscordia, give them a try, they deserve it. They deserve a push.

(Reviewed by Metal Maniacc)

Discord: 1. an inharmonious combination of musical tones sounded together; 2. any confused or harsh noise; dissonance.

Dyscordia: 1. A Belgian progressive metal band comprised of six well adept musicians from all backgrounds incorporating countless styles into its own music in order to perform in a mismatched union; 2. See above

Looking over the pedigree of this seemingly inharmonious sextet, you needn’t ask “how did you pick your band name?” Death metal (Stefan Segers, guitar, Varangian) blasts through symphonic power metal (Martijn Debonnet, guitars/vocals, Ex-Gwyllion; Piet Overstijns, vocals, Ex-Gwyllion) as thrash attacks from the side (Guy Commeene, guitars, Ex-Battallion/Ex-Anesthesy) with outstanding progressive elements (Wouter Nottebaert, bass/vocals, Ex-Artrach), with hard rocking melody of the traditional styles (Wouter Debonnet, drums, Ex-Double Diamond). Confused? Literally, this is what Dyscordia is. To put it another way, imagine progressive/power tied to a chair while death and thrash water board it to death. Spastically kicking, choking, and coughing…the good is overwhelmed by the negative. It is beautiful, precise and deadly.

Listening to “Twin Symbiosis” is a cornucopia for the ears, as I can pick up pieces and nuances and drawn influences from across the spectrum of heavy music: Opeth, Gamma Ray, Rush, Linkin Park, Coheed & Cambria, Magellan, Epica, and so many more. Throughout the cavern of dissonance, a sturdy tightrope of melody is strung between beginning and end. In stark difference to a band like Watchtower, where the chaos is the start point, Dyscordia inverts the process. The music always starts with melody, and the band allows it to teeter to and fro, but never fails to steer it straight amidst the free-for-all. With three vocalists, the styles rage from Kai Hansen (Gamma Ray) to Mark Jansen (Epica) to Trent Gardner (Magellan) to Claudio Sanchez (Coheed & Cambria), so at times it feels like an all-star project.

“The Empty Room” and “From Sight to Black” both maintain a melodious power line as they are thrashed by progressive and death elements. With “Rise to Perception,” the progressive chaos takes over – with dancing fretboards that recreate that odd “45 degree melody” (imagine the music on a straight line….with the vocals taking a harmonious 45 degree angle), which I have only heard once before with Tyr. “Ache of Hearts” has a real “New Divide” Linkin Park feel to it, but the chorus takes it to a whole new level. Other notable winners are “The Loser’s Game,” “My Devotion,” and the two personal favorites “Locked Within” and “Black Clown” - the two tracks representing the album’s finest melody and best representation of the totality of the band’s arsenal.

This brings me to a stylistic gripe. While there is can be no argument that Dyscordia represents a rising star in an overcrowded progressive scene with a never dull incorporation of a zillion styles, at times the desire for over complexity degrades the memorability (catchiness) of the songs – a quality I value just as much as musicianship. Overall, my personal problem with progressive metal is “staying power” over time (or at the very least many weeks). Perhaps it’s a bit unfair to use Dyscordia as my soapbox scapegoat since the band more or less drives the straight line rather than veering towards the insomnia curing of Dream Theater. However, while I am easily wowed by the immense talent and musicianship, I wonder whether the album still stay on my playlist? Time will tell.

Highs: A highly enjoyable clash of styles while maintaining order.

Lows: Complexity diminishes memorability a bit.

Bottom line: A synergy of styles from all walks of heavy music...Dyscordia lives up to its name!

(Reviewed by Metal Underground)

It took a little longer than expected, but finally the wait is over! Dyscordia released their first full length album at the end of March 2013, and once again, it’s proven that it was worth the wait! This ‘Twin Symbiosis’ reflects perfectly how progressive and heaviness melt together, how innovative music is allowed to have harsh vocals without losing the attention of the melody. By far, the members of Dyscordia surpassed their own skills, and once again we can all be proud on this Belgian band! The album opens with ‘Dreamcatcher Tree’ which is a short intro, followed by a first highlight ‘The Empty Room’. This track speeds up with a very catchy melody line. Once the harsh vocals of Stefan Segers drop in, you will be surprised about the heaviness of this performance. The clean vocals of Piet Overstijns interfere, and lift this song to a memorable track! Halfway this opener is a break where Piet transcend himself, followed by a duel between clean and grunt vocals. Great and truly awesome !!! Besides two vocalists we have Guy Commeene on lead guitars, Wouter Nottebaert on bass, Wouter Debonnet is taking care of the drumming part while (brother?) Martijn Debonnet is handling the strings. As Stefan Segers is also playing the strings besides the vocals, there are three guys on guitars, so the arrangements are pretty well focusing on guitars, what metalheads will adore! The musical direction of Dyscordia can be described as progressive metal with a lot of melody, but has so much more to offer, so we don’t want to pigeonhole this band as a progressive act, it’s only an innuendo.

Check their teaser of the album on this location and you will agree that this band is able to put Belgium on the metal map again: https://www.youtube.com/watch?v=iCwXJYL9XOA

The next track is called ‘From Sight To Black’, and again it contains great pace, with a little oriental influence in the beginning. The solos of Guy Commeene, the vocals of Piet and Stefan have a contemporary effect and again we can conclude that Dyscordia has an eye on all details! This band knows how to arrange and write good melody lines, spiced with all necessary ingredients to create a top notch product! The sound of this début is outstanding as well, and it was a good move to work with Jens Bogren at Fascination Street Studio’s (Sweden). This man worked with Amon Amarth, Opeth, Soilwork, Iron Mask and Symphony X in the past, so it’s obvious that only the best counts for Dyscordia. Those that like a ballade now and then will be pleased when ‘Ache Of Hearts’ opens. This track has everything to give you goose bubs all over your skin, and especially the interaction between grunt and clean vocals prove to be a golden formula! Needless to say that the solo in this track is again fabulous! I listened to the album for days now, and if you ask my some references, I would mention Nevermore meets Evergrey meets Symphony X.

I am proud that this band worked so hard on every detail, and above all, they topped with this release my personal Belgian favoured. The Difference released ‘When Light Uncovers Grey’ in 2009 and that was my standard as high quality Metal so far. Dyscordia proved that they topped them all, and together with After All (Thrash Metal), they claim their spot with only a footstep away of international fame! Let’s quote them like this: No fillers, just killers. Dyscordia homepage at: http://www.dyscordia.com/

(Reviewed by Metal to Infinity)

Bereits ihre "Reveries"-EP weckte meine Neugier, nun liegt mit "Twin Symbiosis" also endlich das Album-Debüt von DYSCORDIA vor. Stilistisch gibt es dabei keine Überraschungen, noch immer herrschen Progressivität und eine angenehme Härte vor. Kein Wunder, denn immerhin hielten vier der sechs EP-Stücke auch auf dem Silberling Einzug.

Angesichts der Qualität von Song-Perlen wie dem Gänsehaut-Ohrwurm "Ache Of Hearts" ist dies auch absolut legitim, zumal die Stücke im runderneuerten Soundgewand erstrahlen. Für dieses zeichnet Jens Bogren verantwortlich, der einen exzellenten Job abgeliefert hat und die Stücke transparent, aber stets mit dem nötigen Biss versehen in Szene setzt.

Im ersten Moment wirken die Songs etwas überladen, vereinen sie doch Elemente der verschiedensten Musikstile in sich. Hat man sich aber erst einmal in die Scheibe hineingehört, ergibt alles einen Sinn. Da funktioniert auch der Wechsel zwischen Growls und Clean-Gesang hervorragend, während das Riffing von melodischem Heavy/Power-Metal bis hin zu knüppelhartem Death/Thrash-Attacken reicht.

Langeweile ist während der knappen Stunde Spielzeit ausgeschlossen. Immer wieder überraschen DYSCORDIA mit schönen Melodien oder eingängigen Grooves. Dabei klingen sie eigenständig genug, um sich einen Platz in der internationalen Prog-Metal-Szene verdient zu haben. Zwar könnte mancher Song noch etwas zwingender komponiert sein, dem rundum positiven Gesamteindruck tut dies aber keinen Abbruch.

(Reviewed by Metal.de)

"Dyscordia" a newborn in the progressive/melodic world from Belgium.

They're 6 members, the lead vocalist Piet Overstijns, Stefan Sergers, Martijn Debonnet & Guy Commeece in the guitars, Wouter Nottebaert in the bass-guitar and last but not least Wouter Debonnet in the drums and that's not all, Stefan, Wouter.N and Martijn Debonnet participate in the vocals too, since the band have a very special kind!

After their first EP released in 2010 they're back with their first full album "Twin Symbiosis" that contains eleven songs.

The first things that attracted me to this album are the name and the cover.

The name is needless to explain, we can just see its depth in the artwork cover! These mysterious colors and the picture of the guy who's walking with a soul make you want to open the CD and start listening forthwith.

The album starts with an intro called "Dreamcatcher tree" that contains suave notes which send you to the dreams land and it ends with a haunting atmosphere.

Directly after it, we start tasting the progressive and melodic Metal once "The empty room" begins!

After enjoying the awesome riffs, melodies, solos and all these emotions of the 4 first songs, we start feeling the presence of heavy and power metal without overriding the progressive and melodic side of course, especially in "The loser's game", "Twin Symbiosis" which represents the concept of the album and "Locked within". The last song "My devotion", in my opinion is the best one to end this album! It ends with notes that connect with the intro. That will probably makes you want to replay it again!

This album is very peculiar it might satisfy Progressive, melodic, Heavy and power metal fans. As they have used the Growl/grunt and the clean voice and a noticeable background voice that gives a "horror" touch to the themes...

There's a story behind every song and the lyrics fit well with music and melodies and there's a connection between the songs.

It combines between the joy and sorrow, optimism and pessimism and we feel that from the sound of the drums, the depth of the riffs, the melody of the intros and the epic solos.

It's an atmospheric album full of emotions; it’s a very big mysterious river.

This is their first album, I'm sure that Dyscordia still have so much to give and so much power to expel.

(Reviewed by Metalitty)

Belgium's Dyscordia put an individual melodic spin into their progressive metal and they really know how to establish efficiently flowing tunes. There is a tendency throughout their debut album to perform a stylistically versatile mix which propels particularly catchy choruses and sweet soloing. They are adept at making complex borrowings from a range of melodic genres and creating smoothly flowing tunes, and a well structured album is the result.

A range of tastes are likely to be satisfied by this with elements of progressive, power, and melodic death being found in their approach and all is ably performed by the six ambitious musicians involved.

The rhythm is swift and consistent and leaves little room for disinterest aside from the general inclination to keep to a fixed tempo. This will become particularly obvious by the time you reach the climactic drive of the final track "My Devotion" with its broader scope which is a spectacular way to bring things to a close. The dependable beat builds up to this reward and it finalises the album nicely as it returns full circle to the sound expressed in the introductory "Dreamcatcher Tree."

The vocal arrangement upholds the album's concept; you have the twin cleans and growls which are by no means identical but born of the same circumstance and offer mutual benefits. The former are especially varied and the growls are utilised effectively as a duelling contrast to the prevailing presence of these changing cleans.

A drawback is the lack of variation in the rhythm section which leaves the melodic focus wanting in its need for further dynamism. It's not overly complex and while some of the songs are more distinctive than others it takes moments such as the intros of "Ache Of Hearts" and the title track, the nimble guitar shred of "From Sight To Black" and the memorable vocal lines to elevate the album.

Nevertheless Twin Symbiosis is a creative mix of melodic styles and Dyscordia have begun to establish their potentially widely appealing style with a promising first effort.

(Reviewed by Metalstorm.net)

L’arrache coeur

L’activité de chroniqueur est pleine de surprises... Elle peut nous faire croiser des bouses infâmes, elle peut nous donner à écouter des pépites annoncées et reconnues et elle peut aussi nous faire vivre des moments de pure grâce, de félicité absolue. Twin Symbiosis se situe dans cette dernière catégorie.

Ce disque est miraculeux, preuve peut-être que la passion de la musique est vivace et immortelle chez certains. Ces musiciens élaborent une musique inespérée, attendue depuis peut-être la sortie du Dead Or Dreaming de Into Eternity... Le groupe officiant dans le registre metal progressif s'est focalisé non pas sur la technique - même si elle est présente - mais sur la mélodie. Bien entendu une guitare rythmique impériale domine ce patchwork. Elle délivre des riff techniques et porte des mélodies magnifiques. En solo elle est véloce et fluide, toutes les capacités du guitariste sont au service de l'efficacité harmonique.

Les voix sont tout simplement extraordinaires. Dans le registre clair on perçoit une pointe de Geoff Tate époque Operation: Mind Crime, pour la facette grunt elle est un croisement entre Mikael Åkerfeldt et Dan Swano. Le grunt est mélodique et se développe conjointement à la voix claire ; les cris se font lyriques, pour inverser les rôles et ainsi mettre en lumière une voix claire agressive. Merci aux musiciens pour ce travail sur les vocaux: la douceur et la rage s’épousent, l’ombre et la lumière se côtoient. Quant à la section rythmique, elle habille les compositions de grandeur et d'épaisseur et leur confère un supplément d’âme qui les place au dessus du lot.

Vous vous délecterez de l'improbable Dreamcatcher Tree avec ses harmonies élaborées et sa mélodie étrange ; vous serez émus par Ace of Hearts aux mélodies vocales imparables ; vous vous délecterez de My Devotion et ses multiples rebondissements ; vous bougerez la tête sur le très entraînant Locked Within aux mesures asymétriques.

Enfin ! Voilà un bain de jouvence pour nos oreilles trop habituées aux errances technico-progressives... C'est aussi une grande claque dont on ne ressort pas indemne... Cerise sur le gâteau, les compositions suivent un concept qu'il vous reste à découvrir.

Un album grandiose... jetez-vous dessus comme si votre vie en dépendait!

Chronique écrite par thibautk le 02.05.2013

(Reviewed by Music Waves)

In de wondere wereld van de metal kennen we vele subgenres. Wij recensenten, maar ook fans, plaatsen de bands graag in hokjes. Het maakt direct duidelijk in wat voor hoek we de band moeten plaatsen. Gemakkelijk en duidelijk voor iedereen. Zo worden voor die hokjes de meest exotische namen verzonnen. Dyscordia uit België weet alle hokjes met gemak te omzeilen, of we moeten maar direct een nieuw genre verzinnen; melodieuze power-deathmetal, of zoiets. Dat is namelijk wat Dyscordia op haar debuutalbum Twin Symbiosis op ons afvuurt; een mix van melodieuze deathmetal en powermetal.

Twin Symbiosis, een conceptalbum over een tweeling, spettert uit de speakers. Niet zo gek als je bedenk dat de productie door Jens Bogren is gedaan. De man heeft al vele perfecte producties afgeleverd, waaronder platen van Opeth, Katatonia, Soilwork en Dark Tranquility. Deze grootheid weet hoe hij een plaat perfect moet laten klinken. Daarover dus geen klagen en ook het songmateriaal van de zes Belgen is dik in orde. Voeg daarbij inventief gitaarwerk en een ultrastrakke ritmetandem en je hebt het recept voor een gruwelijk lekkere metalplaat.

De muziek van Dyscordia doet soms nog het meest aan het Finse Amorphis denken. Een band die ook een redelijk uniek geluid hanteert. Het horror-achtige intro, heeft een King Diamond-feel, waarna ‘The Empty Room’ binnen knalt. Het nummer klinkt alsof Dark Tranquility, Helloween en Judas Priest samen een song hebben opgenomen. De machtige grunt van gitarist Peter Segers en de soepele stembanden worden vergezeld van een fijn gitaarloopje.

Soms neemt Dyscordia wat gas terug. Het zorgt ervoor dat de plaat dynamisch klinkt, wat de luisterbaarheid ten goede komt. Zo begint ‘Ache Of Hearts’ als een ballad , waarna het nummer later alsnog behoorlijk stevig wordt. Hierna zorgen snelle songs als ‘The Loser’s Game’ en ‘In Solitude’ voor een onvervalst stukje huppelende powermetal. Pas tegen het einde wordt weer een beetjes gas teruggenomen met het enigszins afwijkende titelnummer dat soms wat aan het oude werk van Queensryche doet denken. Het zware, acht minuten durende ‘My Devotion’ sluit de plaat in stijl af.

Liefhebbers van melodieuze deathmetal alsmede ruimdenkende metalheads die ook een stukje powermetal of zelfs progmetal kunnen waarderen zullen Twin Symbiosis ongetwijfeld op waarde kunnen schatten. Fijne songs, prima muzikanten en een moddervet geluid. Wat kan een muziekliefhebber zich nog meer wensen. Van dit soort prachtige platen wordt uw recensent heel erg blij!

(Reviewed by Podiuminfo.nl)

Coole, abwechslungsreiche Töne aus dem Westen

Knapp zwei Jährchen ist es nun her, als DYSCORDIA mit ihrer Erstlings-EP "Reveries" auf sich aufmerksam machten. Nun gibt es mit "Twin Symbiosis" das längst überfällige, vollständige Nachfolgewerk der melodischen Power Metaller aus Belgien. Abermals treffen beim westlichen Nachbar-Sextett schnelle, druckvolle Passagen auf majestätische, mit Gefühl ausgetüftelte Melodien und eine (leider) zur Jahreszeit passenden Kälte.

Dass bei DYSCORDIA auch die Abwechslung an der Front steht, beweisen uns viele Tempowechsel, der facettenreiche Gesang sowie die vielfältigen Gitarrenparts, die die knappe Stunde Spielzeit durchaus schmackhaft machen.

Vom mysteriösen Artwork und dem unheimlichen Spieluhr-Intro eingeleitet, prischt 'The Empty Room' gleich mit Melodie, einem coolen Tempo und verspieltem Keyboards gleich drauf los. Die Zweistimmigkeit aus Growls und Cleanparts macht das Unterfangen äußerst abwechslungsreich, obwohl man sich daran bei dem gelungenen 'From Sight To Black', dem hypnotisierenden 'Rise To Perception', dem teils himmlischen 'Ache Of Hearts' sowie dem progressiven 'In Solitude' erstmal gewöhnen muss. Letztendlich sind es speziell der Refrain von Letztgenanntem und dem Doppeldecker 'Black Clown'/'Twin Symbiosis', die herausragen.

Bei unseren westlichen Nachbarn hat sich also so gut wie nichts verändert, die Stücke sind noch etwas reifer und durchdachter geworden. DYSCORDIA könnten zukünftig mit dem einen oder anderen Nachfolger dieses Kalibers sicherlich die Clubs (später Hallen) dieses Kontinents aufmischen. "Twin Symbiosis" ist definitiv ein Schritt in die richtige Richtung.

Anspieltipps: The Empty Room, In Solitude, Twin Symbiosis

(Reviewed by Powermetal.de)

Hier is hij dan! Het 2de album van het Kortrijkse Dyscordia. Deze band brengt Progressive Metal op hun eigen mooie manier. Dit schijfje begon met een bijna 2 minuten durende intro die van begin tot einde ons in de spanning hield. Het album startte na de intro met het nummer The Empty Room. Deze was al meteen een schot in de roos. De band gaf het beste van zichzelf en in het bijzonder de zangers. Grunts en prachtige clean vocals, hoewel we de band zeker niet mogen buitensluiten. De stijl doet ons denken aan een mengeling van Death-, Heavy-, Progressive- en soms ook Pagen getinte metal. Wat natuurlijk een fantastische combinatie is. Dyscordia heeft een mooi schijfje afgeleverd vol met prachtige metal die zeker nog verschillende keren in onze cd speler zal worden afgespeeld.

(Reviewed by Rock XXL)

Dyscordia is a six man strong progressive/melodic metal band from Belgium. While first listening to their eerie dark-ambient tendencies coupled with the intense, powerful riffing and hauntingly powerful vocal work I felt absolutely compelled to review this record, despite the fact that I usually don’t listen to that much metal – except for doom metal and the heavier stoner rock releases. In spite of my limited experience with the genre, I’ve found that Dyscordia’s album “Twin Symbiosis” falls surprisingly well into my personal preferences, whilst showcasing some absolutely astonishing musicianship.

Opening track “Dreamcatcher Tree” is a very eerie piece of ambient music with very little going on except for the reciting of a somewhat creepy set of lyrics, to the tones of an ambient soundscape. Despite the measly amount of ‘musical activity’ at this point, the track is captivating as one keeps thinking: “What will happen next and will it overwhelm me?” – It literally keeps the listener on the edge of the seat in anticipation of what’s to come. The following track “The Empty Room” quickly proves to be an extremely fast-paced and tremendously heavy onslaught in stark comparison to “Dreamcatcher Tree” which works out really well as the two tracks actually blend really well together as a sort of build-up to the climax effect. “The Empty Room” is surprisingly reminiscent of both Opeth, as well as Dream Theater – both in terms of overall sound as well as structure. However, while Dyscordia certainly has its share of musical talent going on, there is still quite a way to go before reaching the big league of bands like Opeth, Porcupine Tree and Dream Theater – thus far however, “Twin Symbiosis” is a quality release throughout.

Seven tracks into the album, the pace gradually slows down and the sound takes on a somewhat more mellow approach with “In Solitude”. Well, at least that was true for the intro of the song which leads up to yet another epic song full of brutal riffs and soaring vocal work. The drumming on this track, though, is what I truly think one should notice as it takes on a life of its own, constantly beefing up the track and maintaining that dynamic drive that has come to characterize the heavy-hitters of this particular genre-blend. Apart from being vastly intriguing in terms of dynamics, “In Solitude” is also incredibly catchy, with a verse that would have me singing along - were it not for my incredibly sore throat at the time of writing this review.

Long story short, Dyscordia is one of those bands that have managed to pique my interest while playing a genre of music I don’t particularly worship. What is even more impressive is that the album turned me from ‘interest’ to fandom. This little gem of an album will definitely get more plays on my stereo, that’s for sure.

Written by BV.

(Reviewed by Rockfreaks.net)

Wie het gene dat moet doorgaan als de Belgische metalscene een beetje volgt, kan niet rond Dyscordia. Een nieuwe band, maar als je kijkt naar de adelbrieven die haar leden kunnen voorleggen, dan zie je een royaal collectief. Artrach, Gwyllion, Skeptical Mood, Impedigon… we hebben hier met ervaren rotten te doen en neem het aan van een getuige: dat hoor je gewoon tijdens hun indrukwekkende live-prestatie. Kan je dit dan een debuut noemen?

Een cd’tje inspelen hoef je hen echt niet te leren en als je dan weet dat ze Jens Bogren en Tony Lindgren zover kregen om de mix- en masterhonneurs waar te nemen, tja, dan kon Twin Symbiosis amper fout gaan. Die twin, de tweeling, die hoor je overal in terug. Vocaal zingen en bulderen de equivalenten van de Rob Halford-ijzerrasp en de Johan Hegg-krijgsbrul elkaar aan als een eeneiige tweeling. Een gitaardrieling pakt tegelijk uit met knetterende melodynamische snaaroproeringen en kwikzilveren leadstrengen die als vanzelf samensmelten. Tot een melodieuze symbiose als het ware. Die andere tweeling, de ritmesectie, gooit de beuk erin en eruit wanneer dat organisch juist voelt en laat een paar coupletten kwiek uit de krammen schieten, zoals in supersongs The Loser’s Game en In Solitude.

Ten slotte is er nog de tweeling uit het conceptverhaal, wiens relatie zich erg knap weerspiegelt in de mood van de songs. Soms wordt het wat té lief, vooral de zoete balladeaanzetten met popzang en fijne flintermelodietjes, dat zullen we maar op het powermetalverleden steken. Van tweelingen hoor je wel eens dat ze elkaar blind aanvoelen en als je de drijvende energie waarmee de melodieuze frisheid en vocale synergie elkaar hier aanvullen over je heen laat komen, zou je het nog gaan geloven ook.

(Reviewed by Zware Metalen)

Drie jaar geleden leverde het Belgische Dyscordia met de EP 'Reveries' zijn eerste release af. Anno 2013 is het eindelijk tijd voor een volwaardig album: 'Twin Symbiosis'. En dat is bepaald geen kattenpis. Goed, opener 'Dreamcatcher Tree' valt onder het kopje 'nietszeggend', maar de daaropvolgende 56 minuten trekken de heren een blik melodische progmetal open waar menig band in onze gezamenlijke lage landen nog wel een puntje aan kan zuigen. De ervaring die de zes leden in hun vorige bands hebben opgedaan betaalt uit in Symphony X-achtig riffwerk, een gezonde dosis stijl- en tempowisselingen en sterke vocale prestaties. Vooral in de eerste nummers maakt het vlugge vingerwerk van het snarenplukkende trio een uitstekende indruk, terwijl zanger Piet Overstijns met zijn nasale cleane zang en sporadische Rob Halford-imitaties het hele album een kwalitatief constante factor is. Maar... hoewel de heren nergens grote steken laten vallen, missen ze op het tweede deel van het album de scherpte om de luisteraar aan de boxen gekluisterd te houden. Nummers als 'Locked Within' (hoor ik daar Oceans of Sadness?) en het titelnummer 'Twin Symbiosis' zijn catchy, maar te vlak in vergelijking met de intense openingsnummers. Feit blijft echter dat 'Twin Symbiosis' als geheel overeind blijft en dat de band met deze release op het 'te volgen'-lijstje gezet dient te worden. Een prima debuut.

(Reviewed by Aardschok)

In Kortrijk (België) is er een samenwerking van muzikanten ontstaan, waaruit Dyscordia gegroeid is. De Belgische band komt dit jaar met zijn debuut ‘Twin Symbiosis’. De band is ontstaan uit verschillende andere bands, te noemen Gwyllion, Artrach, Varangian, Rhymes of Destruction, Anesthesy en Impedigon. In 2010 waren er zes nummers opgenomen en uitgegeven als ‘Reveries’. In samenwerking met Jens Bogren (Opeth, Amon Amarth, Soilwork, Paradise Lost a.o.) is de band de studio ingegaan om te werken aan ‘Twin Symbiosis’, waarmee zij de wereld aan hun voeten proberen te brengen.

‘Twin Symbiosis’ heeft met “Dreamcatcher Tree” een mysterieus begin. Het intro klinkt wat duister en brengt deze sfeer ook goed over. De zang in het intro maakt het nog wat mysterieuzer dan dat het begon. Dan gaat de intro explosief over in “The Empty Room”, waarbij er een aanstekelijke melodie geopend wordt en de muziek niet duister meer is. De verrassingen zijn nog niet over als grunts het nummer beginnen, wat later overgaat in clean zang. Al zeker vier elementen variaties in nog geen vier minuten, dat belooft wat voor het verdere verloop.

De muziek van de band klinkt als geheel wat progressief, maar is zeker niet te vergelijken met bands die daadwerkelijk in het vakje ‘progressief’ gestopt worden. Los van elkaar zijn er de ruige gitaarrifs, bedekt met een aanstekelijke melodie, wat ook goed gedaan kan worden met drie gitaristen. Dit zou de jonge versie kunnen zijn van Iron Maiden sinds ‘Brave New World’, uiteraard op de grunts na, maar de muziek leent zich er zeker vol. Overigens zijn de grunts en clean zang prima geplaatst in de nummers en zitten goed vermengd in de muziek, er is geen element dat de ander overstemt.

Met “Ache Of Hearts” gaat het wat kalmer aan, maar de muziek blijft toch sterk overkomen. Dat is zeker de kracht achter Dyscordia. De solo’s van de band zijn ook van hoge klasse, die goed in de nummers verwerkt zijn. Er zijn bands die solo’s maken voor het maken van solo’s, maar niet hier. De arrangementen zijn zorgvuldig uitgewerkt.

Ondanks dat de muziek goed in elkaar zit en het album zeker wel interessant blijft, is het toch alsnog veel van hetzelfde. Het is vooral de energie van de individuele nummers die het verschil maken, wat overigens ook een kunst is. “In Solitude” is bijvoorbeeld zo’n nummer dat niet echt anders is, maar wel een andere sfeer bezit dan de andere nummers. Het klinkt net wat ruiger en harder. “Locked Within” gaat verder in het ruige, maar heeft dan weer een meer rustige sfeer dan zijn voorganger. Het is interessant om te zoeken naar wat het verschil nu precies maakt. Overigens is het titelnummer wel echt anders, hier wordt de, zoals ik het noem, wat zweverige rock, gecombineerd met de metal van Dyscordia. Maar wat mij echt raakt is het einde van “My Devotion”, dat eindigt met emotionele keyboardklanken en dan nog overgaat in het mysterieuze, zoals in het intro van het album; afsluiten in stijl.

Conclusie:

Al met al levert Dyscordia hier een pracht album af. ‘Twin Symbiosis’ is een debuut waar velen alleen van kunnen dromen. Uiteraard zal de ervaring van de mannen hier in meegespeeld hebben, maar de creativiteit is hier goed te proeven. Het album straalt eenheid uit, net als dat de mannen zonder meer een eenheid vormen om Dyscordia tot een succes te maken. De eerste mijlpaal is gelegd met ‘Twin Symbiosis’.

(Reviewed by Metalkrant)

DYSCORDIA needs no introduction anymore, at least not for its Belgian fans. Otherwise, I'm going to repeat what I wrote in the "Reveries" review (see here). "Reveries" is the band's first release, a 6-track EP (2010). Flanders (in Belgium, yes) has spawned many great bands, though not all of them managed to acquire the deserved recognition and fame. Some of the last jewels in the region of Kortrijk are ARTRACH and GWYLLION. The first put out three demo CDs, one better than the other. The potential was clearly there to go for it big time. Sadly, ARTRACH had to quit its activities in 2009. GWYLLION put out a diamond of an album, "The Edge Of All I Know" (see my review here). But as the search for a new female vocalist has been suspended, the band sort of split (not really, but GWYLLION is not doing anything, so each is free to pursue other activities) and three other bands were linked: DYSCORDIA (with members of a.o. ARTRACH and GWYLLION), FIREFORCE and IMMANENT DISTANCE. The idea for DYSCORDIA was born in 2009, if my knowledge is right and the band was formed then in 2010.

Several gigs and lots of efforts later, the guys finally have a full-length ready, titled "Twin Symbiosis". Prior to its release, though, the band tested two of the songs live on regular occasions. For this album the recordings were done at Road Mark Studios, but for the mixing and mastering the band decided to appeal to Fascination Street Studios, home to famed producer Jens Bogren (AMON AMARTH, PARADISE LOST, OPETH, DRACONIAN, SYMPHONY X, KREATOR, and many more), who mixed "Twin Symbiosis". The mastering was done by Tony Lindgren. The artwork, like before, was done by guitarist Guy Commeene.

In a long search to find a label - many fans were already wondering since the release of the EP why the band hadn't found a label home yet - and concluding that maybe they were too good to be signed, DYSCORDIA decided to again release the album themselves. However, more recently they did obtain a distribution deal with DMI Records. Gig-wise the band participated in the PPM Fest and Dokk'um Battles and won both with ease. Sort of.

But on to the album itself, of course. It contains eleven tracks, of which four made the transfer from EP to full-length: "The Empty Room", "Ache Of Hearts", "Locked Within" and "Black Clown". This also means that "Reveries" and "Realm Of Night" were not found worthy enough to be featured as well on this new release. Sad, but these things happen. The ones that did make it were re-recorded. For the sake of ease, I have of course copy-pasted parts of what I wrote in the "Reveries" EP.

"Twin Symbiosis" begins with a spooky intro ("Dreamcatcher Tree"), its guitar melody inspired by a vocal track lead singer Piet recorded. This connects directly with the blasting melodies of "The Empty Room" come thundering out of the speakers, like barrage. Melodic guitarwork is key, dual even. Grunts and clean vocals again, like before, and Piet's taking the lead, yet allows for the growls of Stefan to come through as well when needed (e.g. chorus). Speaking of music, Power Metal! Woohoo! But it doesn't last that long. When I first this song on the "Reveries" EP, the break (just the drums, the bass guitar following, clean vocals and a clean guitar and slowly growing in Metalness. Especially the melodic guitarwork comes out beautifully!) was the element I was most critical about, as it comes in quite suddenly, where you would expect a return to the verses. But after having heard and seen it played several times, I no longer have any problems with it whatsoever. In fact, I think it's very well thought of to implement such a twist. After that it only gets better, catchier (mainly the vocal parts- awesome! Hear Piet unleashing the crazy little guy in himself), and more powerful. Definitely one of the best tracks on the album. The Folky melody is the cherry on the cake and when Piets dances to it - brilliant! Of course, you can't see that when you hear the song, but when you've seen the band live already, you know what I mean.

This brings us to another superb highlight, called "From Sight To Black", which starts off with an atmospheric, mysterious intro. Something is brewing- and then, yes, the melodic Metal breaks loose. Again there's a high focus on melodic guitar input. The contrast between the tight, though atmospheric verses with soft singing goes well with the heavier, emotional chorus. Overall the music is less brutal, so to speak, yet the way it's composed and played gives it a powerful feel. About the chorus: the layered vocals add to its emotional character and I have to admit I find it very beautiful and yes, touching. It manages to strike a chord within me. GWYLLION also had that ability, as did/do RHAPSODY (specific songs, of course), ANCIENT BARDS, LUCA TURILLI, SAVATAGE, NIGHTWISH (specific songs off the first few albums), and others. The growl/clean combo after the chorus fits splendidly. There is of course room for solos, during which the tempo goes up a bit, all adding more ROCK to the whole.

"Rise To Perception" begins with a guitar part, to unleash madness with pounding drums. But not your regular drum pattern. Vocal duties are again divided between Stefan ('growls) and Piet (cleans). Melodic guitarwork guides the pounding Metal, allowing even for a touch of Folkiness in the bridge. This reminded me of TÝR. Piet also sounds fiercer here. Other than that, Progressive Metal is indeed on offer with changing rhythms and patterns. Halfway the track this is clearly demonstrated. Somehow I consider this song to be theatrical, as it could fit in a musical of some sorts. Contrast is also created between aggressive and more emotional parts, each having its own music.

The intro of "Ache Of Hearts" certainly fits the description (calm, atmospheric, clean guitar plucking, -).  But then the power breaks loose, slowly and dangerous, shifting into straight-forward Heavy Metal-. when everything all of a sudden stops! For the clean verses, of course. I have to say, that sudden halt is indeed sudden. The song itself is another sad one and the grunts help to stress the drama of it all. The music is not as variable as before and therefore flows very well, which in turn helps ease the listening experience. The solos are well done, as usual. So, yes, another solid track in the bank. Can these guys write bad music at all? Take "The Loser's Game" for example; another superb song. Kick in directly with pounding, melodic music with a high dose of catchy playing, thanks to the triple guitar input. The tempo lies higher, there's more punch, more activity going on. Even humpa power Metal; I love it!  Growls occupy the verses, cleans reside in the bridge and layered singing is activated in the chorus, where the music flows more normally, by manner of speech. A powerful rhythmic part in combination with a movie sample leads to the solos, which in turn lead to the verses again and so on.

And the magic doesn't stop there. "In Solitude" comes into play with a clean guitar intro that isn't the happiest one. Add leadwork in vein of METALLICA's "Orion" and a bass that keeps the main rhythm and you know what to expect. Pounding melodic Metal breaks loose after this. I'm almost drooling here (figure of speech), it's this tasty indeed! The powerful and dark verses, with clean and fierce vocals, contain heavy riffing, which reminded me of NEVERMORE. The growls are present as well, Piet doesn't need to get all the credit. Like before and since melody is a key aspect in DYSCORDIA's songs, the chorus contains a good load of it. In addition and muchos kudos to the guys for this: the vocals and acompanying melodies here. Absolutely breathtaking! Dito for the fierce, pounding bridge. First class material. So mindblowing/stunning/- I have to suppress another delivery of tears. Ok, this sounds strange, but it's true. The music enters the realm of Prog once more before the solo kicks in.

"Locked Within" is a little slower, darker and more atmospheric, at least in its intro. The overall feel is a sad one, as Piet's singing indicate, as does the music. Even in the chorus there's not really a sign of happiness. Stefan's grunts cannot change that and have to follow suit. And yet the music is quite powerful. You could, in a way, compare this feeling with GWYLLION's "A Thousand Words". This contrast is well done, but I wouldn't mind the music taking indeed a more calmer direction. Vocally both clean and growls are used and the latter even become the leading ones for a while. The atmospheric keyboards deserved more attention, in my opinion. Now they're too far in the back. However, the vocals do carry the melody well enough and it's great to hear how the guitars come back into play. On the drums Wouter can't sit still. He HAS TO add a fill or something. Like George Kollias (NILE) has to (read: cannot suppress the feeling to) blast in this video - see here (and forward to 06:20). However, one complaint I have to make: over halfway there is an atmospheric vocal piece. And it sounds strange, at least to me, like it's a separate recording or something didn't go well (or went too well) in the mix. I found the EP version, with regards to this specific part, better, to be honest. Solos are laid out after this.

"Black Clown" contains a guitar lead that is so damn catchy and tasty, one could never get tired of it. Also present are double bass power and Piet singing with a more rough-edged voice. Musically it's totally GWYLLION, only with a male vocalist. Growls are done in the bridge, while Piet's cleans reclaim the throne in the chorus and Stefan's grunts are pushed to the back. Straight-forward melodic Metal is what is brought then. Three guitarists, it must be for a reason, if not just for the solo moments. And yes, it's precisely this (the guitarwork, incl. the solos) that is the center of attention, although the drums cannot be ignored, for obvious reasons. Quality material from start to finish!

The title track then. On most releases, this is one of the strongest songs. Here- well, let's say I like it a little less compared to the other songs. It starts with a bluesy guitar lick and as you can imagine, this is actually very refreshing at this stage. The music only growls in volume when the chorus is due, delivering midtempo modern Rock, you might say. It's very acessible and not as Progressive as the previous songs. But it wouldn't be DYSCORDIA without a twist. Halfway the lever goes into Metal-mode! Ingredients: heavy riffing and pounding drums. The melodic aspect remains a constant. This is, however, only a side-step, a twist indeed. The more atmospheric side of the song returns afterwards. Last but not least: "My Devotion". This is also the longest song, with almost 8 minutes of playtime. This track also kicks in directly, not time for an intro, just hit it. Midtempo, straight-forward melodic Metal (what else?) is provided. And it rocks. It's very hymnic, too. And emotional. The Prog has made its entrance again, through the rhythms and melodies. All ends around 5 minutes and a half, after which the rest is just a looped piano melody, sounding like there is no hope anymore, all is lost. Or, the beginning of something new? A new chapter in life, leave behind the old stuff? This is one of the more bombastic tracks, so do give it several spins to appreciate it all better.

DYSCORDIA, saviours and flag bearers of Progressive/Power Metal in Belgium, have not only conquered many stages and won many battles, they have also created a weapon of mass persuasion called "Twin Symbiosis". Three melodic battle axes, a thundering rhythm section and powerful vocals to turn the knob in your mind and convert you to the church of DYSCORDIA. Progressive Power Metal of very high quality that should leave no label blind to its supreme compositions. Alas, many still are. But fear not, for DMI Records will help you to join the band in their battle for world domination - well, Europe first. Or you can decide to purchase from the band themselves (see their website for info). In any case, all jokes aside, "Twin Symbiosis" is a masterpiece and therefore heavily recommended!

P.S.: by special request, though, but respect for the lovely ladies (Valerie Vanhoutte and Lynn Beyls) contributing to the conversion of new souls through the transfer of goods (aka merchandise) in return for financial liquidity (aka money).

(Reviewed by Thoughts of Metal)

Reveries EP


En we hebben weer een debuut te pakken. De eerste release van de Kortrijkse band Dyscordia is uit en heet Reveries. Deze EP kent leden van bands als Battalion, Varangian, Gwyllion en Artrach. De muziek is een mix van al deze bovenstaande bands.

Dyscordia is een nog jonge band die net zijn eerste EP heeft uitgebracht. De leden hebben allemaal al een aardig verleden bij andere bands en het is veilig om te zeggen dat er bij de verschillende leden een compleet andere geschiedenis aan hangt. Er zijn wat overlappingen maar iedereen heeft wel zijn eigen route gemaakt. Al die verschillende ervaringen zijn meegenomen en in één album gestopt, zo iets kan alle kanten op gaan.

Reveries heeft me wel verrast. Verhalen over leden die allemaal een eigen weg hebben afgelegd heb ik al vaker gehoord en in de meeste gevallen komt daar een mix uit die je je ergste vijanden niet aan wilt doen. Dyscordia heeft daarentegen wel een leuk geluid dat tegelijkertijd zowel fris als vertrouwd is. De band mixt op dit album zware riffs met melodie, kopstem met grunts en trage tempo's met snelle tempo's en ze weten dit vreemd genoeg nog eens goed uit te voeren ook, hulde!

Ieder nummer is een avontuur op zich, je weet nooit waar het heen kan gaan en hoe het zal eindigen en altijd wordt er met de muziek een verhaal verteld waardoor het heel anders klinkt dan de stukken daarvoor. De muziek verveelt ook niet, door de mix van uitersten blijft het interessant en vraag je je af wat er nog allemaal op het album zal langskomen.

De lengte van deze EP is ook perfect. 32 minuten is voor een EP vrij lang (meestal zijn ze 20 minuten) maar net kort genoeg om voor de muziek spannend te blijven. Door deze lengte heb ik al zin in een volgend album. Het leuke is dat er weinig echte vernieuwingen zijn, nooit een moment van: “wauw waar zijn die gasten nu mee bezig” maar ze mixen zo de stijlen dat het aardig eenvoudig lijkt.

De stijl ligt ergens tussen power- en deathmetal in. Dit varieert per nummer en per moment al denk ik dat fans van beide genres best wel eens van Reveries zouden kunnen genieten, zolang je maar open staat voor wat afwisseling.

De complete tracklist:
Reveries
Locked Within
Black Clown
Ache of Hearts
The Empty Room
Realm of Night

Een debuut als dit is natuurlijk erg leuk maar de grote vraag is wat er hierna komt. Als Dyscordia deze kwaliteit vast weet te houden dan kan er wel eens wat moois uit groeien. Een stijl met een potentieel groot publiek en een stijl om mogelijkheid om op veel verschillende festivals te kunnen spelen.

(Reviewed by Ashladan)

The refreshing and interesting about Dyscordia lies in the fact that they do everything their selves. The guitarplayer and the drummer mixed and mastered this EP and the lead guitarist designed the fantastic artwork.

The duality between both guitars and the rather unique style of singing makes this EP very worthwhile, whereas the sound in its whole often refers to IRON MAIDEN and even ARCH ENEMY (in some solos) and is just a classic example of how melodic metal should sound anno 2010.

Much like GWYLLIONs debut (with the brothers Debonnet in a leading role as well) this EP has freewheeling guitars and melodies written all over it. The uptempo (power) melodic metal is entertaining from start to finish and all instruments are heard clearly and have their own space on this silverling. The band has skills, creativity and talent enough to make it and they should start working on a full-length pretty soon as a lot of people will be lingering for more after hearing ‘Reveries’.

Just a perfect blend of melody and aggression, combined with the will of all bandmembers to make something out of this band. Too bad it’s merely an EP instead of a fullblown LP.

Written by Tom Dejonghe

(Reviewed by Deathmetal.be)

Ja, hier is er weer een; zes jonge honden die het willen gaan maken in metal land. Vanuit Vlaanderen onderneemt Dyscordia middels een geheel zelf geproduceerde EP ‘Reveries’ een poging en eerlijk is eerlijk dat doen ze nog niet eens zo gek. Ondanks de wat rommelige productie (de drums klinken wat onderversterkt en waterig) fabriceerde deze band een leuke melodieuze maar ook agressieve mix die mij bands als Opeth en Blind Guardian voorbij deed trekken. De afwisseling tussen cleane zang en volle grunts past goed bij de redelijk complexe heavy prog metal (hadden we die al?) en de conclusie is dat Dyscordia best fier mag zijn op haar eersteling en de zes tracks die erop te vinden zijn. Bewaar een paar nummers voor een volledig album zou ik zeggen, dan kun je die tot echte wasdom laten komen.

(Reviewed by Lords of Metal)

Dyscordia is a six piece Metal band from West-Flanders Belgium who’s ready to release their debut / self financed EP entitled "Reveries" at the end of November 2010. Within the band’s ranks you will find back a bunch of high skilled musicians - each one of these guys played in other acts before, a few names are: Artrach, Battalion, Gwyllion, Impedigon, Anesthesy. So actually Dyscordia arose from the ashes of all these but believe me when I say that you ain’t hear nothing yet - the best has yet to come!

Speaking for myself, I really liked the band Artrach because of their familiar touches with US Proggressive Metal. I'm completely hooked on the almighty forces of US Metal since the very early eighties, Artrach were able to fulfil the most of my desires. Especially their latest output called "...And In Fate We Rest" was a great result of Progressive Metal played in a very technical way. A while ago, when the news linger on that they were no longer active, it did not feel good. Why? Well, Artach was a great band with a lot of potential to me - they were totally able to compete with the rest of the world wide Progmetal scene for sure but unfortunately it could not have been. But there is hope for the future it seems...

Three Artrach ex-members are back with a vengeance and surrounded by three other well skilled players they will slice back even harder and much better than ever before. A while ago, bassist Wouter aka Noteleire let me know about his new band Dysordia - he also told me about a few songs that were added to their official homepage. First there was a song called ‘Black Clown’ followed by a second one entitled ‘The Empty Room’. While checking out the first one I was truly astonished - started with a flammable guitar riff of Guy Commeene, the final result of this track seem awesome to me. Based on a pure technical way of acting, ‘Black Clown’ had a lot to offer. The awesome clear vocals of Piet Overstijns still pleases me endlessly - yeah, sometimes he takes me by the throat with a nice pair of high pitched screams and again... as US Metal defender, I'm completey pleased with this way vocal use. Fantastic technical guitar tactics to swallow, heavy loaded brilliant bass lines, double bass drum works,- nothing but great words to tell about a song line this.

But I was curious about the rest of the EP as well - in advantage I got the opportunity to check them all out and according to my opinion - "Reveries" from Belgian based Dyscordia sounds very promising! Each song - different character... As for the vocal way, they use a perfect combination of both clear (sometimes high pitched) and death grunts. I’d rather prefer the clear vocals but that’s a more personal question you know. I have to admit that based on the vocals only, I'm a really pleased individual! Every now and than, the songs have a dark character which is a good point to me. Damn right, all the guitar moves presented throughout the entire EP are made of a very high quality. Killer riffs superior, top-notch solo works - this means world class to me and allows me to say that Guy Commeene stands on top of the Belgian list of guitar players for sure! His way of pulling string speaks to my imagination so... I'm pleased - again!

So people - Dyscordia’s is about to release their debut EP "Reveries" within a few weeks (read end November 2010). Fans of technical / melodic and very powerful Progressive Metal with both clear and death grunt like vocals - go take a pre-listening HERE. On the fourth of December 2010 they will share the stage with bands like Primal Fear, Revamp, Iron Mask and more during the next edition of Frostrock, a festival that’ll take place in Kuurne - Belgium.

I hope Dyscordia will find the right people to catch a major record deal really soon - I see a very promising bunch of excellent musicians able to survive the competition with tons of other acts and yes, I'm sure they will defend their own ground with a lot of Belgian mighty Metal force!! Wanna hear a very promising / talented, melodic and technical Progressive Power Metal act as it should be - don't hesitate to find out more on Dyscordia's official homepage as linked HERE.

(Reviewed by Metal To Infinity)

Wenn man dem 2001 verstorbenen Douglas Adams und seinem großartigen fünfteiligen Allzweck-Ratgeber "Per Anhalter durch die Galaxis" Glauben schenken darf, ist "Belgien" das mit Abstand schlimmste Schimpfwort im gesamten bekannten Universum. Auf der internationalen Metal-Landkarte muss man das gleichnamige europäische Land hingegen mit der Lupe suchen. So sind mir auch die im Beipackzettel erwähnten GWYLLION, ARTRACH, VARANGIAN, RHYMES OF DESTRUCTION, ANESTHESY und IMPEDIGON kein Begriff, aus deren Mitgliedern sich die Besetzung dieses Prog-Kollektivs rekrutiert.

Die meiste Zeit über bewegen sich DYSCORDIA in Up-Tempo-Gefilden. So schafft man es trotz der überschaubaren Spielzeit von etwas mehr als einer halben Stunde eine Vielzahl an Ideen zu verbraten und daraus sechs abwechslungsreiche und vielschichtige Songs zu stricken. Den Grundstock dieser progressiven Mixtur bilden Power-Metal-kompatible Melodien, ohne dass man dabei auch nur annähernd auf die Kitsch-Schiene abdriften würde. Mit einigen Growl- und Knüppel-Passagen stößt die Band teilweise aber auch in ähnliche Gefilde vor wie die Dänen MERCENARY oder sogar die schwedischen Altmeister OPETH. Mit dem überagenden Songwriting der letztgenannten können DYSCORDIA aber nicht mithalten.

Die große Stärke von DYSCORDIA ist ihre musikalische Vielseitigkeit, die aber dennoch stets die individuelle Handschrift der Band erkennen lässt. Bemerkenswert ist in dieser Hinsicht vor allem der Opener und Titeltrack "Reveries", der mit geradezu folkig anmutenden Refrain-Harmonien und aggressiven Growl-Akzenten leichte Parallelen zu AMON AMARTH erkennen lässt. Ansonsten überzeugt besonders die düstere Atmosphäre, die alle Songs atmen. Spieltechnik und Produktion sind solide, aber nicht überwältigend, das Songwriting wirkt streckenweise noch ein wenig roh und ungeordnet. Insgesamt ist "Reveries" aber ein Einstand nach Maß und hat die Aufmerksamkeit von allen Fans düsterer Prog-Sounds redlich verdient.

(Reviewed by Metal.de)

Dat Dyscordia onbekend in de oren klinkt kan best en toch is het een band van eigen bodem. De band telt leden van Battalion, Varangian, Gwyllion en Artrach.

Meng die bands en je krijgt bovenstaande band. Het lijkt wel alsof elk lid inspraak heeft gehad. Elk nummer vormt een verhaal met verrassende wendingen, waarvan je nooit weet hoe het zal uitdraaien. De combinatie tussen zware riffs en melodie, kopstem en erg zware grunts zorgt voor de nodige variatie. Dat maakt het album best boeiend, zodat de zes nummers leuk blijven om naar te luisteren.

(Reviewed by Mindview)

Speziell in Europa gibt es auch anno 2011 noch immer Länder, die mit kräftiger und härterer Musik nicht gerade strotzen. Oder kennt jemand von euch bekannte Pioniere des Metal-Genres, die beispielsweise aus dem nicht weit entfernten Belgien stammen? Nein? Ich bis vor einigen Tagen jedenfalls nicht. Doch diesen Malus will das Sextett von DYSCORDIA nun beheben und mit der 6-Track-E.P. "Reveries" den Power-Melodic-Metal-Thron zumindest ihres Landes erklimmen.

Schnelle, kräftige und leicht aggressive Passagen treffen hier auf majestätische, mit Gefühl ausgetüftelte Melodien. Sie schaffen innerhalb dieser sechs Songs eine große Variabilität und lassen "Reveries" nicht langweilig, geschweige denn langatmig wirken. Am deutlichsten merkt man dies am explodierenden Titeltrack. Herausragend finde ich hierbei die bodenständigen Vocals, die dem Song den nötigen Schliff und gleichzeitig der Truppe ihre Eigenständigkeit verleihen. Die Gitarren geben dem kompletten Sound darüber hinaus eine gewisse Kälte, obwohl dieser dabei doch in die allseits beliebte Power-Metal-Schublade geordnet werden kann. Dies spiegelt sich sowohl in langsamen, beinahe schon balladesken Songs ('Ache Of Hearts'), als auch in den bandtypischen Hymnen wie beispielsweise 'Black Clown' oder das abschließende 'Realm Of Night' wieder.

Es bleibt festzuhalten, dass die Jungs von DYSCORDIA Songs auf diese E.P. gepresst haben, die das große Potential besitzen, sich für lange Zeit in den Gehörgängen festzusetzen. Viele Passagen einzelner Songs haften sich fest ein, wodurch die Platte bei jedem Durchlauf erneut viel Spaß bereitet. Zudem besitzen sie, nicht zuletzt dank der für diesen Sektor etwas ungewöhnlichen Vocals, einen hohen Wiedererkennungswert, sowie ein enormes Spektrum an Abwechslung, ohne die man in dieser Branche heutzutage kaum noch Fuß fassen kann.

Ich bin richtig angetan von "Reveries" und hoffe, dass DYSCORDIA diese selbst gelegte Messlatte bei zukünftigen Veröffentlichungen noch erreichen oder gar toppen können. Mit einer gehörigen Portion Melodie, kräftigen Gitarrenläufe und einer gewissen Prise nordischer Kälte sind die Weichen für zukünftige Heldentaten jedenfalls gelegt.

Anspieltipps: Reveries, Black Clown, Ache Of Hearts

(Reviewed by Powermetal.de)

Dit zeskoppig gezelschap uit West Vlaanderen presenteert hier trots hun eerste ep. Als ik het juist heb, hebben de leden hun sporen al verdiend bij andere bands zoals Gwyllion, Artrach en Impedigon. Voor degenen die deze bands niet mochten kennen, denk ietwat in de richting van progressieve power metal, waar je ook Dyscordia mag bij neerpoten. Muzikaal zit alles snor en de songs kennen een goede en spannende opbouw en door de goeie productie is alles duidelijk van elkaar te onderscheiden. Vooral de solo’s zijn bij momenten om van te smullen! Zanger Piet beschikt over een schitterende stem. Hierdoor vind ik het soms jammer van de grunts en screams die de band hier en daar gebruikt. Best wel eens leuk voor de variatie, maar wat mij betreft mag dit (nog) wat meer naar de achtergrond verschoven worden en ben ik tevreden met alleen die klassebak van een Piet te horen! De zes songs die ‘Reveries’ telt zijn goed voor een half uur luisterplezier en nergens hebben we er aan gedacht om een song te skippen, wat de dag van vandaag ook al een pluspunt is! Verplichte luistertips zijn het schitterende titelnummer en het ronduit fantastische ‘The Empty Room’. Eindconclusie is dat Dyscordia trots mag zijn op hun eersteling en ik ben alvast benieuwd naar hoe deze band zich in de toekomst gaat ontwikkelen. Ga gerust eens luisteren op www.myspace.com/dyscordiametal

(Reviewed by Rock Tribune)

Flanders (in Belgium, yes) has spawned many great bands, though not all of them managed to acquire the deserved recognition and fame. Some of the last jewels in the region of Kortrijk are ARTRACH and GWYLLION. The first put out three demo CDs, one better than the other. The potential was clearly there to go for it big time. Sadly, ARTRACH had to quit its activities last year. GWYLLION put out a diamond of an album, "The Edge Of All I Know". But as the search for a new female vocalist has been suspended, the band sort of split (not really, but GWYLLION is not doing anything, so each is free to pursue other activities) and three other bands were linked: DYSCORDIA (with members of a.o. ARTRACH and GWYLLION), FIREFORCE and IMMANENT DISTANCE. The idea for DYSCORDIA was born last year, if my knowledge is right and the band was formed earlier this year (2010).

The music: Progressive Power Metal or what you could call ARTRACH-meets-GWYLLION. Add a more aggressive touch and more technical influences and it's not just like any ProgPower band. That became clear after having heard pre-production versions like that of the track "Black Clown". "Reveries" is the title of the band's first release, a self-release as no label has been found yet to sign the band. But it shouldn't take that long, should it? The MCD/EP contains 6 tracks, totalling a playtime of a good 30 minutes. And it's not over before you know it, as the lads packed the songs with lots of music. The material was recorded at the Road Mark Studios in Belgium and mixed and mastered by Wouter and Martijn Debonnet. Guitarist Guy Commeene took care of the artwork.

It all starts with the title track, which goes for instant satisfaction. No intro, no building, a direct attack of power and melodies. Drumming is at midtempo, but Wouter manages to add more hits than a standard pattern. This is good, as it shows his skills and somehow the music also lends to such activeness. Both vocal types, clean and grunts, are given time here, though it's Piet's voice that prevails. The verses are definitely calmer than the chorus, that's without question. The toms and clean guitar help to create a certain atmosphere that is welcome after the aformentioned start. "Reveries" is a very diverse track, where enough catchiness was added. The solos are saved for the second half of the song and at some point there's even two of them, which helps explain why 3 guitarists are in the line-up. However, drums form a key element here. Is this the best Wouter has done so far?

"Locked Within" is a little slower, darker and more atmospheric, at least in its intro. The overall feel is a sad one, as Piet's singing indicate, as does the music. Even in the chorus there's not really a sign of happiness. Stefan's grunts cannot change that and have to follow suit. And yet the music is quite powerful. You could, in a way, compare this feeling with GWYLLION's "A Thousand Words". This contrast is well done, but I wouldn't mind the music taking indeed a more calmer direction. Drumwise it sounds as if Wouter is refraining himself. Again, just an impression, but on the other hand it doesn't have to be all that technical everytime. Better to drum in function of the music than try to show off and throw in fills that don't really fit anyway. By which I'm not saying that Wouter doesn't know what he's doing. Just to be on the clear side. Vocally both clean and growls are used and the latter even become the leading ones for a while. Th atmospheric keyboards deserved more attention, in my opinion. Now they're too far in the back. Despite a playtime of under 5 minutes, DYSCORDIA crammed so much music in here that one really needs to take his/her time to grasp it all, as it might become a bit tedious after a first listen.

The first song that was put online was "Black Clown", first the pre-production, the final result. It contains a guitar lead that is so damn catchy and tastey, one could never get tired of it. Also present are double bass power and Piet singing with a more rough-edged voice. Musically it's totally GWYLLION, only with a male vocalist. Grunts are done in the bridge, while Piet's cleans reclaim the throne in the chorus and Stefan's grunts are pushed to the back. Straight-forward melodic Metal is what is brought then. Three guitarists, it must be for a reason, if not just for the solo moments. And yes, it's precisely this (the guitarwork, incl. the solos) that is the center of attention, although the drums cannot be ignored, since they were put high in the mix. Quality material from start to finish! Now, how about a resting point? The intro of "Ache Of Hearts" certainly fits the description (calm, atmospheric, clean guitar plucking, ...). But then the power breaks loose, slowly and dangerous, shifting into straight-forward Heavy Metal.... when everything all of a sudden stops! For the clean verses, of course. I have to say, that sudden halt is indeed sudden. The song itself is another sad one and the grunts help to stress the drama of it all. The music is not as variable as before and therefore flows very well, which in turn helps easen the listening experience. The solos are well done, as usual. So, yes, another solid track in the bank.

And when "Ache Of Hearts" is put to rest, the blasting melodies of "The Empty Room" come thundering out of the speakers. That resting point is still far away, it seems. Melodic guitarwork is key, dual even. Grunts and clean vocals again, like before, and Piet's taking the lead...like before. Probably because Stefan also has to concentrate on his guitarwork. Speaking of music, Power Metal! Woohoo! Talk about not sounding like the preceding songs. But it doesn't last that long. When the break kicks in, someone needs to explain to me what the idea was. There's just the drums, clean vocals and a clean guitar. This combo sounds so out of place, it even came into view too sudden. Judging by the return of the chorus much later, this strange part is either the middle-section (again, why so different?) or it's the second half of the song. While everything is well executed and sounds very good, I found it hard to see a structure here, so to speak. There's a bit too much music in the 6 and a half minutes of playtime. The song's too active, too diverse, to energetic to be considered mere background music. Whether or not multiple listens will help to appreciate it better is to be seen. "Realm Of Night" ends the "Reveries" with straight-forward Metal, where grunts get a little more attention again. To stay inline with the other songs, this is another powerful track, with diversity in terms of clean stuff. There are uptempo outbreaks, though, for which the drums take the main responsability.

Discord, as the dictionary says:
"a (1) : a combination of musical sounds that strikes the ear harshly
(2) : dissonance
b : a harsh or unpleasant sound "

But it can also refer to the Greek goddess Eris (see Wikipedia), who was also known as Discordia. This new band made DYSCORDIA of it, as there are already several bands out there called DISCORDIA. What does this new Belgian band has to offer? Two vocalists, three guitarists (like IRON MAIDEN, allowing for more power and melody), lots of diversity musically... all given a very solid sound that is perfect for this kind of Progressive Power Metal. Joining forces (ARTRACH and GWYLLION) was somehow bound to happen, as both bands played in the same league. The fusion resulted in a more extreme version of either of the seperate elements. The band is on the right path towards Benelux and European domination, no question about that. However, there are still some minor details to take care of, as not each song is bull's eye. To keep it short: "Reveries" is a release to be very proud of, especially considering the material was written on a relatively short notice, even if each member has years of experience behind him. So, do purchase this EP, support your Metal scene and help launch another Belgian band into Europe and abroad.

(Reviewed by Thoughts of Metal)

Wat zeldzamer om te spruiten uit Vlaamse bodem, maar Dyscordia is alvast een nieuwe noemer op de progressieve/power metal-markt. De heren op zich zijn binnen de metalwereld niet nieuw: met leden uit diverse heavy en power metal-bands en zelfs een death metal-band uit het verleden, kan de debuut-EP Reveries haast niet anders dan verfrissend en afwisselend zijn.

Wetende dat dit schijfje werd uitgebracht in eigen beheer en twee van de heren verantwoordelijk zijn voor de mix en uiteindelijke mastering, kan hier toch wel van een sterk staaltje gesproken worden (al hadden de laatste 20 seconden wel geknipt mogen worden). De band brengt een geheel dat aan heel wat invloeden doet denken maar in een uniek jasje werd gestoken. Diepgaande vocalen in de lijn van Sonata Arctica/Stratovarius/Blind Guardian worden in dialoog geplaatst met de grunts van Stefan waardoor het zangduet soms wat doet denken aan het Vlaamse Thurisaz, maar dan met clean vocals in plaats van screams. Op sommige momenten neigt de stem wat meer richting Hammerfall/Manowar, wat over het algemeen de grootste afknapper is op deze EP. De muziek op zich ligt ook wat in de lijn van Sonata Arctica/Stratovarius maar brengt toch wat melodieuze variaties, The Empty Room brengt op die manier wat meer Iron Maiden/Children of Bodom-gitaarlijnen. Hoogtepunt van dit werkje is zondermeer Ache of Hearts: Prachtige solo’s, een gecontroleerd en diepgaand gebruik van de stem met een knappe samenzang en een knappe muzikale atmosfeer.

Een leuk allegaartje dat voor de progressieve power metal-fan toch wel leuk is om mee te nemen. Uit de touragenda blijkt ook dat de heren meteen stevig zijn overgegaan tot het houden van optredens, misschien een band om dit jaar toch eens te bezichtigen.

(Reviewed by Zware Metalen)

Live shows


Dan was het de beurt aan de publieksfavoriet van de avond: Dyscordia. Bijna de ganse officiële fanclub was aanwezig, en de zaal stond afgeladen vol.

Ze openden met Reveries, en trokken hun stevige tonen vlotjes doorheen hun gehele setlist. Dyscordia was een genot voor het oor (bij onder andere Empty Room, Black Clown) en wist het publiek iedere keer opnieuw opgezweept te krijgen (Twin Symbiosis, Sight To Black).

De band kreeg welgeteld een uur van de organisatie om het beste van zichzelf te geven, maar hier had gerust nog een half uurtje bij gemogen. Ze waren gewoon niet te stoppen, en wisten ondergetekende telkens opnieuw omver te blazen.

Afgesloten werd met het ijzersterke My Devotion, waarna iedereen met een brede smile buiten verkoeling opzocht.

(Reviewed by Ashladan)

Dyscordia moeten we wellicht niet meer voorstellen aan jullie. Deze Izegemse band is bezig aan de opbouw van een repertoire om u tegen te zeggen en deze avond mochten ze spelen in het voorprogramma van Vanden Plas. Een geweldig publiek en uitmuntend frisse buitentemperatuur zorgden ervoor dat het kookpunt binnen langzamerhand aan een stijging bezig was. Opvallend deze avond was dat er heel wat Dyscordia fans aanwezig waren en dat de merch stand gretig aan het draaien was. Benieuwd wat er zou gebeuren mocht deze band die avond als headliner hebben aangetreden...

Laten we even kijken naar de show … niets op aan te merken! De heren hebben voldoende podium ervaring opgedaan waardoor de heerlijke wisselwerking tussen de gitaristen de top of de bill was. Ook de fans waren aangeslagen op een positieve manier. Uitbundig meebrullend is misschien veel gezegd maar je merkte duidelijk dat iedereen er zin in had. Zelfs Vanden Plas bezoekers konden zich bekoren bij het aanhoren van deze muziekgroep.

Wie de gehele set uitgeluisterd heeft mocht zich gelukkig prijzen want op het einde brachten ze nog een exclusief nummer in primeur. De track zal verschijnen op hun nieuwe album in 2015. Afwachten dus. Voor zij die er niet bij waren, het klonk geweldig!

(Reviewed by Snooze Control)

Dyscordia mocht de spits afbijten in een goed gevulde De Kreun. Dat de groep met roots in het Izegemse een stevige reputatie aan het opbouwen is, met Graspop 2014 als voorlopig hoogtepunt, bewees de goed vertegenwoordigde fanbase. Het collectief deed de temperatuur in de zaal vanaf noot 1 gevoelig stijgen en liet Kortrijk kennismaken met talent van eigen bodem. Zanger Piet Overstijns en de zijnen verwenden ‘hun gastjes’ op oerdegelijke melodieuze songs afgekruid met rauwe grunts. Met Dyscordia serveerde de organisatie een opwarmer om u tegen te zeggen!

(Reviewed by Dump Magazine)

De organisatie die al een aantal jaren het knappe 'Alcatraz Metal Festival' organiseert lijkt het nu ook goed gevonden te hebben in de Kortrijkse Kreun om de metal fan te plezieren met mooie clubconcerten. Eerder die jaar genoten we o.a. van Uli Jon Roth en Avatar om maar die te noemen, terwijl er begin volgend jaar ook al concerten van Snot (6 februari) en Prong (19 april) op de agenda staan. Maar nu was het dus de beurt aan het Duitse gezelschap Vanden Plas.

Maar de avond werd geopend door Dyscordia, misschien wel de meest beloftevolle Belgische band op dit ogenblik. En daar het gezelschap ook nog uit de streek afkomstig is, zorgde dit ervoor de zaal al heel goed gevuld was. Het zestal kreeg vijfenveertig minuten de tijd om ons van hun kunnen te overtuigen. En dat deden ze met verve! Zodanig zelfs dat ik me luidop afvraag of heren festival organisatoren echt geen plaats hebben voor deze band op hun affiches en dat moet echt niet als opener zijn! Hun meest recente album 'Twin Symbiosis' (2013) staat garant voor elf uiterst knappe nummers prog metal en daarvan serveerde het zestal ons zeven nummers: 'The Empty Room', 'In Solitude', 'Ache Of Hearts', 'From Sight To Black', 'Twin Symbiosis', 'Black Clown' en 'My Devotion'. Tussendoor kregen we ook nog het nieuwe 'Chthonic Star' waarvan er begin volgend jaar een video verschijnt. Bass en drums (Wouter Debonnet) zorgen hier voor een stevig fundament waarop drie gitaristen zich kunnen uitleven naar gelang het nummer daarom vraagt. Vocaal staat de band ook al als een huis met Piet Overstijns als lead vocalist en Martijn Debonnet als gitarist/grunter van dienst. Dat ook gitarist Stefan Segers en bassist Wouter Nottebaert instaan voor background vocalen zorgt ervoor dat de band verschillende wisselingen in stem schakeringen op het publiek kan loslaten. Ook zeker het vermelden waard zijn de mooie gitaarsolo's van vooral Guy Commeene. Het talrijk opgekomen publiek was laaiend enthousiast over deze set zodat ik even vreesde dat Vanden Plas voor een moeilijke opgave stond om nog beter te doen.

(Reviewed by Keys and Chords)

Een druilerige zondagavond. Iedereen gaat kerstshoppen of sluit zich op. Of toch niet? In De Kreun in Kortrijk stond er namelijk nog een leuk eindejaarsconcertje gepland. En daar hadden wij van Ashladan nu precies nog wel oren naar. Onze Belgische melodische metaltrots Dyscordia stond er als support geprogrammeerd van de Duitse proggers van Vandenplas.

Voorafgaand aan het optreden van Dyscordia had ik nog een interview met de mannen. En meteen werd duidelijk dat deze zondagavond een speciale zou worden. De fanclub, die momenteel toch al dik over de 200 leden telt, had zwaar gemobiliseerd voor deze thuiswedstrijd. En daar waren ze ook met verve in geslaagd. Bij het binnenkomen van de zaal had bijna iedereen Dyscordia-merch aan, en dan nog draaide de stand van de band de rest van de avond op volle toeren. Ik denk dan ook dat de indeling van de bill vanavond gerust de omgekeerde mocht geweest zijn. Want volgens mij was er veel meer interesse voor de support dan voor de headliner deze keer.

Voor mij was het de eerste keer in De Kreun. Maar wat een gezellige zaal is dit! Niet te groot, niet te klein. Perfect voor een leuke clubshow. De mensen van Alcatraz Music hebben hiermee een geschikte lokatie gevonden. Ook de faciliteiten zijn in orde, en de drankprijzen democratisch. En als dan ook nog eens blijkt dat er een zeer goeie balans is van geluid en licht, dan kunnen we besluiten dat Kortrijk wellicht wel eens het nieuwe Mekka van de Belgische metal kan worden.

Om iets over half acht dimmen de zaallichten en start de introtape van Dyscordia. Intussen had iedereen allang positie gekozen en was het gezellig druk tot over de P.A.-installatie. Hier hing een sfeer van magie. Zelden zag ik nog zoveel mensen zo verwachtingsvol richting podium staren. Na de tape trapte de band meteen af met The Empty Room, en zagen we dat de jongens er duidelijk veel zin in hadden. Dit zou duidelijk het optreden worden waar de fans voor gekomen waren. Het voorbije jaar had de band dan ook heel wat podiumervaring opgedaan en dit kwam vanavond ten volle tot uiting. De band zou doorheen de ganse set nauwelijks op een foutje te betrappen zijn. Vooral de wisselwerking tussen de gitaristen was een lust voor het oor. En met Piet Overstijns heeft Dyscordia ook wel een heel charismatische, niet alledaagse frontman in de rangen. En ook een topper van een zanger natuurlijk. Qua setlist putte de band vooral uit de songs van het debuut Twin Symbiosis. Onder meer Ache of Hearts, From Sight to Black, Twin Symbiosis, The Empty Room en My Devotion passeerden de revue. En met name bij dit laatste nummer kreeg ik nog eens een kippevelervaring. Wat een song blijft dit toch! Voor de fans had de band ook nog een leuke primeur in petto. Er werd ook een nieuw nummer van het in 2015 te verschijnen nieuwe album gespeeld. Chthonic Star is de naam ervan, en laat alvast veel goeds beloven voor de nieuwe langspeler.

Deze avond zal dus de boeken ingaan als een heel amusante. We willen de mensen van Alcatraz en Dyscordia dan ook hartelijk bedanken voor de prima ontvangst en kunnen de ontwikkelingen in het Kortrijkse dan ook alleen maar heel hard toejuichen.

(Reviewed by Ashladan)

Ik besloot om op de kortste dag van het jaar nog een laatste concertje van dit huidige jaar mee te pikken. Verschillende redenen kan ik hiervoor opsommen. Ten eerste duurde de trip naar de concertzaal nog geen half uurtje! Daarbij komt nog dat ik een grote fan ben van progressieve metal en Vanden Plas is een mooi visitekaartje voor het genre. En tenslotte wou ik eindelijk eens de kwaliteiten ervaren van het hoogwaardig staal van eigen bodem luisterend naar de naam Dyscordia.

Op die druilerige zondagavond kwam ik goed op tijd aan in de zaal en liep al meteen wat bekenden tegen het lijf. Het was meteen duidelijk dat een groot deel van de toeschouwers speciaal was gekomen om hun steun te betuigen aan het uit Kortrijk zelf afkomstige Dyscordia. Velen hadden een T-shirt of kersverse hoodie aangetrokken om hun steun nog extra in de verf te zetten. De gitarist Guy Commeene had ik in het begin van deze eeuw nog op het podium gezien met zijn vroegere band Artrach. Die brachten een drietal demo's uit en in 2009 splitte de band. Ik heb nooit hun derde demo “...And In Fate We Rest” in mijn handen kunnen krijgen en zodoende had ik nooit de zang van Piet Overstijns gehoord. Uit de as van onder andere: Artrach, Gwyllion, Varangian ontstond Dyscordia en in de zomer van 2010 kwam hun eerste wapenfeit in de vorm van een EP genaamd “Reveries” uit. In 2013 kreeg die een volwaardig vervolg met “Twin Symbiosis”. De lokale trots trapte af met “Empty Room” en de sfeer zat er onmiddellijk in. De overtallig aanwezige 'Dys-believers' zongen zo goed als alles mee wat ze kenden. Het geluid was dik in orde voor een voorprogramma en dat is zeker en vast niet altijd het geval. Het hebben van drie gitaristen in een band is een troef die je moet uitspelen en dat zorgt uiteraard voor een uitermate gevuld geluid. De combinatie van de cleane zang van Piet Overstijns en de screams van Stefan Segers maakt dat de band toch anders klinkt als een doorsnee progressief metal-collectief. De temperatuur in de zaal stijgt met elk nummer en wanneer de band met “Chthonic Star” een nieuw nummer de zaal ingooit wordt dit met een stevig applaus onthaald. Het totaalpakket dat Dyscordia de toeschouwer aanbiedt is een mooi afgewerkt product en ze hebben er na een paar nummers een nieuwe fan bij met ondergetekende. Het spelenthousiasme straalt over op het publiek en zo krijgen ze na elk nummer een verse dosis adrenaline van het publiek. Dit was natuurlijk een thuismatch voor de band, maar ze hebben die dan ook met het grootste gemak gewonnen. Ik kijk er naar uit om deze bende opnieuw aan het werk te zien en ik vernam recentelijk dat er al een paar leuke gigs gepland staan voor 2015. Dit wordt dus ongetwijfeld vervolgd!

Door het groot aantal fans van Dyscordia was ik een beetje bang dat de zaal wat leeg zou lopen na hun set. Maar ik vernam later dat hun eigen fanclub de fans had opgeroepen om te blijven voor de headliner en deze ook met open armen te ontvangen. Als dat geen metal-spirit is! Dit bewijst nogmaals dat metalheads allen aan hetzelfde touw trekken.

(Reviewed by Rock Tribune)

Als 2e band, de eerste band die ik kon zien, kwam op het tentpodium Dyscordia optreden. Dyscordia speelde een interessante mix tussen wat metalcore en doom/death metal. Het ene moment harde raggende gitaren met grunts, gevolgd door rustigere stukken met clean vocals. Soms lekker ritmisch opgebouwd, maar ook hier het volgende moment keiharde ragstukken. De show werd met veel energie en overtuiging neergezet. De tent was nog redelijk leeg, maar vooral voorin leek de band toch aardig aan te slaan bij het publiek.

(Reviewed by Live reviewer)

Allez, c’est parti pour 14h de musique et aujourd’hui le lancement de ce deuxième jour se fera par la formation belge Dyscordia. Le groupe joue une musique entre le heavy et le power avec des pointes de métal progressif. Des riffs puissants sortent la salle de son lourd silence matinal et offrent déjà une joie intense au peu de spectateurs présents. Dommage, car la formation se défend très bien et nous offre une entame de très bonne qualité avec un dynamisme à toute épreuve réveillant le public encore légèrement endormi. C’est après une demi-heure de set que le groupe nous laisse songeurs et heureux de cette surprise.

(Reviewed by Sons of Metal)

Dyscordia was merkbaar van een geheel ander kaliber. De band klonk veel cleaner, beter afgestemd en met een veel strakker geluid. Het was merkbaar dat Dyscordia op muzikaal vlak al aardig wat volwassenheid aan de dag legde. Het optreden was er dan ook eentje dat best gesmaakt werd. Vocaal werd er trouwens ook loodzwaar uitgehaald en bij wijlen over zong de frontman de band bijna. Een zeer waardig optreden!

(Reviewed by Darkview.be)